Saga o ludziach ziemi. Wpatrzeni w niebo. Tom 1

Piękna literacka podróż do skrawka Polski sprzed 200 lat. Fascynujące losy rodziny, która potrafiła ocalić miłość i godność.

• Rok 1816.
• Przez Kujawy przeszła właśnie epidemia przywleczona przez rosyjskie wojska.
• Do jednej z wymarłych wsi dziedzic sprowadza nowe ręce do pracy.
• Osiedlają się tam Antek i Hanka, młode chłopskie małżeństwo.
• Liczą na lepszy los: większy kawałek pola, mniejszą pańszczyznę.

Walczą o swoją pozycję w nowej społeczności, o niezależność od dworu, uczą się nowinek od holenderskich osadników. Saga o ludziach ziemi to opowieść o czarownicach i śmiertelnych świerkach, o dziadach wędrownych i oszukiwaniu karbowego, o gradach niszczących urodzaj, o chłopskich świętach i radościach, o wierze w Boga i wierze w boginki, o buntach kobiet i mężczyzn, o wolności, na której bohaterom bardzo zależy, a o którą mogą walczyć raczej sprytem niż siłą.

• - Antoś, a jak ty myślisz?
• Ten koniec świata był tylko u nas, w Naczachowie?
• - Na plebanii też przecież.
• - Ale myślisz, że tylko u nas w parafii czy jeszcze gdzieś dalej?
• W naszej dawnej wsi?
• Na...
• Na świecie całym?
• - Nie wiem, Hanuś.
• Może zawrócimy wielebnego spytać?
• Ale mocniej mu rękę ścisnęłam i pociągnęłam za sobą.
• Po co zawracać?

• - A czy to nie znaczy, że i pleban grzeszy?
• - spytałam.
• - Skoro i jemu ten znak się pokazał?
• Antoś aż się przeżegnał na tę bezbożną myśl.
• Ja, po namyśle też.

Pleban znowu każe w piersi się walić, z czego nic, poza głuchym dudnieniem, nie przyjdzie. Lepiej Panu Bogu się nie narażać, gdy drzewa jawią się już mocno czarniawe na tle ołowianego nieba, a las tylko czyha, aż będziemy bezbronni.

• Ruszyliśmy szybciej.
• [fragment\