Shogun

Shōgun był najwyższym stanowiskiem, jakie śmiertelnik mógł osiągnąć w Japonii. Shōgun oznaczał tytuł najwyższego wojskowego dyktatora.

• Mógł go posiadać w określonym czasie tylko jeden daimyō.

• W parze z mianowaniem na shōguna szła absolutna władza - cesarska pieczęć i mandat.
• Shōgun rządził w imieniu cesarza.
• Cała władza pochodziła od cesarza, gdyż jego ród wywodził się bezpośrednio od bogów.

I tylko Jego Cesarska Wysokość, władający cesarz, Boski Syn Niebios, który żył w odosobnieniu z Cesarską Rodziną w Kioto, mógł go przyznać. Dlatego każdy daimyō, który przeciwstawiał się shōgunowi, chcąc nie chcąc buntował się przeciwko tronowi cesarskiemu, od razu stawał się wyrzutkiem, a jego dobra ulegały konfiskacie.

• Z mocy boskiego prawa do władającego cesarza należała cała ta ziemia, a władał on i miał posłuch absolutny.
• W praktyce jednak od ponad sześciu wieków prawdziwa władza spoczywała poza cesarskim tronem.
• W rękach shōguna.

Panujący cesarz był czczony jako bóstwo, ponieważ pochodził w prostej linii od bogini słońca Amaterasu Omikami, córki bóstw Izanagi i Izanami, które ze sklepienia niebieskiego stworzyły wyspy Japonii.