Siedmiu Zbuntowanych

"Siedmiu zbuntowanych" Bunt w młodej prozie polskiej Piotr Czerwiński. Agnieszka Drotkiewicz.

• Mariusz Sieniewicz.
• Joanna Bator.
• Daniel Odija.
• Jarosław Naliwajko.
• I w końcu dinozaur w tym towarzystwie, Edward Stachura.
• Różne są imiona buntu w młodej prozie polskiej, różnymi został opatrzony etykietami.
• Można mniemać, że zróżnicowane odmiany buntu i buntownika przywołują jakieś marzenia i rozczarowania samych autorów.
• Poddają też różne odpowiedzi na pytanie: czy warto się buntować?

• Od tego również, na ile jego dziełu towarzyszy wysublimowana autoironia.

Być może wiele zależy od stopnia samoakceptacji pisarza, od jego zgody na świat wokół – bądź też od jego wewnętrznego ducha walki i kontestacji, od niezgody na „TU” i „TERAZ”. Wszak zachętę do rewolucji może wygłosić ktoś, kto bezpiecznie siedzi w domu – albo przeciwnie: mimo deklaracji posłuszeństwa, niczym biblijny Samson, może nagle zrzucić z siebie kajdany.

• Jedno jest pewne: na problem buntu nie ma recepty, ten niespokojny duch nie pozwala się nigdy okiełznać!

• I wyżej podnieśmy sztandary buntu.
• Pomimo wszystko.

Życie jest ekscesem – jak twierdzi Odija – więc… nie poddawajmy się wygodnej akceptacji na warunki, które Świat-szuler z ironią nam podsuwa. Skoro tak trudno jest być człowiekiem, a jeszcze trudniej jest żyć po ludzku, więc może nie wolno kapitulować.

• Nie warto „nie być” człowiekiem.
• A człowiek to istota, która stawia pytania i nieustannie poszukuje.
• Po prostu – żyje!

Z zachwytem podąża za prawym i szlachetnym, ale temu, co podłe i nikczemnie – dobitnie i stanowczo mówi swoje „nie”. I nie chce żyć w lęku… W swej podróży przez świat nie pozwala się omamić pustą i jałową obietnicą szczęścia, w której iluzja zastąpiła prawdę.