Sielanki to najważniejsze dzieło Szymona Szymonowica. W dwudziestu utworach, wydanych w 1614 r.
w Zamościu, widoczne są odwołania do Teokryta, twórcy sielanki jako gatunku literackiego, oraz do Wergiliusza i Jana Kochanowskiego. Sielanki napisane są językiem wykwintnym, poetyckim, o jasnej strukturze składniowej.
W zbiorze Sielanek znalazł się, niezaliczany do tytułowego gatunku, utwór Żeńcy. W scenie pracy żeńców bierze udział troje bohaterów: łagodna Oluchna, sprytna Pietrucha oraz Starosta, okrutny mężczyzna, który nadzoruje prace polowe i pogania żeńców batem.
