Skandal w Wesołych Bagniskach

Książka sensacyjna z elementami powieści grozy, doprawiona charakterystyczną dla autora parodystycznością, bawi i fascynuje atmosferą niesamowitości, niespodziewanymi zwrotami akcji, barwnością postaci bohaterów. Jak zwykle u Choromańskiego, rzetelny realizm i psychologiczne wyrafinowanie połączone są z wywodzącym się z czystej fantazji nastrojem.

Akcja rozgrywa się we wczesnych latach dwudziestych w odludnej kresowej okolicy, w majątku, który przeżył najazd wojsk bolszewickich. Mieszcząc się w konwencji literatury popularnej, „Skandal w Wesołych Bagniskach” przypomina jednocześnie pod wieloma względami najbardziej znaną powieść Choromańskiego – „Zazdrość i medycynę”.

• UWAGA!

Książka bardzo niepoprawna politycznie o czym można się przekonać już na samym początku lektury: „Okolica była bagnista. Tuż za parkiem zaczynały się łąki, których zieleń, jadowita i złośliwa, pokrywała mokry i zdradziecki grunt.

• Chłopi byli pijani i chorzy na gruźlicę.

• Powieść była pierwotnie drukowana była jedynie w odcinkach – w 1934 roku w „Gazecie Polskiej”.
• Jej pierwsze wydanie książkowe nastąpiło dopiero w 1993 roku.
• Na jej podstawie powstał w 1995 roku film „Horror w Wesołych Bagniskach” wyreżyserowany przez Andrzeja Barańskiego.
• ANONIM (z lubimyczytac.pl): Skandal, że młoda pani Agnieszka powiesiła się.
• Skandal, że zdradziła męża.
• Skandal, że jej kochankiem był przyjaciel domu.
• Skandal, że popełnił tu samobójstwo bolszewicki oficer.
• Co za skandalizujące miejsce o ironicznej nazwie.
• Bagniska są zawsze okropne, ale żeby były wesołe?
• W całym domu wieje grozą.
• Snują się cienie.
• Czy to duchy?
• Czy może wyobraźnia płata figle domownikom?
• Akcja toczy się szybko i ma nieoczekiwane zwroty.
• Sięgnęłam po książkę, bo chciałam dowiedzieć się jak to było z tą panią Agnieszką – moją imienniczką.
• Do tego zainteresowała mnie tematyka, która jest aktualna bez względu na czasy.
• Studium zazdrości, rozpaczy i tchórzostwa opisane barwnym językiem Choromańskiego.

Brzydkie, ciężarne baby o ziemistych, nieruchomych twarzach przychodziły do dworu na żebraninę: ich chude, półgłówkowate bachory czekały godzinami na wilgotnej trawie dziedzińca”.