Skazaniec Tom I

Nikt mi tego nie powiedział i nikt mnie nie ostrzegł, że pierwsza noc w więzieniu jest najgorsza. Zanim zapadnie zmierzch, siedzisz zamknięty w celi, widzisz, jak z każdą minutą gaśnie światło dnia, i czujesz, że skrada się mrok.

• Prawie go słyszysz.

• Czujesz się porzucony, bezbronny i samotny.

Otula świat, przenika przez twoją skórę, wchodzi w głąb ciebie i wypełnia duszę. Modlisz się w myślach, klepiesz pacierze, składasz przyrzeczenia i obietnice, błagasz o łaskę i nagle zdajesz sobie sprawę, że Bóg cię nie słyszy, bo dawno temu opuścił to miejsce.

• Zostałeś sam.
• Pierwszej nocy cela zaczyna cię przerażać.
• Uświadamiasz sobie, że twój cały świat skurczył się do jej rozmiarów.

Być może wszyscy ci, którzy mają przed sobą wyrok kilku miesięcy lub lat, przyjmują to inaczej. Może potrafią sobie powiedzieć - dam radę, wytrzymam, to tylko tymczasowa klatka, to miejsce mnie nie zniszczy, bo pewnego dnia opuszczę mury.

• A co może sobie pomyśleć skazany na dożywocie?

Z takim wyrokiem nie dumasz o przyszłości, nie patrzysz w przód, ale bezustannie oglądasz się za siebie. Liczy się tylko to, co dzieje się dzisiaj, wczoraj, kilka dni temu.

• Nie snujesz planów, na nic nie czekasz.

Wydaje się to cholernie proste i oczywiste, ale zapewniam was, że wcale takie nie jest.