Sława Ukrainy

Szli pieszo 15 kilometrów. Szli doliną rzeki Strwiąż, która prowadzi do ukraińsko-polskiego przejścia granicznego Smolnica-Krościenko, w mroźnych wciąż Bieszczadach.

• Szli wzdłuż kolumny aut czekających na wjazd do Polski.
• Byle dalej od tego zła, które spadło na Ukrainę 24 lutego o czwartej rano.

• Najpierw podjechali autem z Drohobycza, gdzie żyli przez ostatnie lata.
• Potem woleli iść pieszo, niż czekać w kolejce samochodów nawet dwie doby.
• To była ich kolejna ucieczka przed Rosją w ciągu ostatnich lat - wcześniej musieli wyjechać z Krymu.
• Był późny wieczór 26 lutego, gdy znaleźli się w Polsce.
• Kończył się trzeci dzień wojny o przetrwanie Ukrainy, a także o wiele więcej.

Lili i Nurij, młode małżeństwo Tatarów Krymskich, ich sześcioro dzieci (najmłodsze czteromiesięczne) i Zejra, mama Lili. Po polskiej stronie czekało na nich - i na tysiące innych, którzy tego dnia przeszli tu granicę - pospolite ruszenie z okolicznych gmin.

Strażacy z OSP z autami do dalszego transportu uciekinierów, miejscowi z torbami jedzenia, wolontariusze i zwykli ludzie przybyli z głębi Polski. Jeszcze tej nocy mogli odpocząć na łóżkach polowych, w świetlicy w Równi, pod opieką drobnej Julii, żołnierki WOT.

• Wieczorem byli w Bolechowicach koło Krakowa.
• Zajęli się tam nimi Małgosia, Lidka i ich przyjaciele.
• Podobnych historii wydarzyło się w minionych miesiącach mnóstwo.

Następnego dnia pojechali dalej: autami, którymi przybyli po nich Ewa i Krzysiek, Marta i Ania oraz Jacek. Gdy polskie państwo czyniło to, co powinno (dostarczając zwłaszcza broń - zresztą, jak dziś wiemy, już od wiosny 2014 r., gdy zaczęła się rosyjska agresja w Donbasie), także społeczeństwo robiło swoje.

Tak wielkiej mobilizacji, jaka miała miejsce po 24 lutego, nasze pokolenie nie pamięta. Nie wierzyliśmy, że to nastąpi, a jednak: po raz drugi w życiu najstarszych z nas bezwzględny tyran - niemający szacunku dla życia (także swych poddanych) ani dla praw ludzkich - rozpętał w Europie wielką wojnę.

• Jego celem jest Ukraina.
• Ale nie miejmy złudzeń: jeśli nie stawimy mu czoła, nie ustanie.

• Niektórzy uważali, że Ukraina upadnie w kilka dni.
• Mijają miesiące, a ona walczy.
• Cena jest wysoka.

Zresztą wcale tego nie kryje: w jego projektach "traktatów o bezpieczeństwie", sformułowanych pod adresem NATO i USA w grudniu 2021 r., mowa też o Europie Środkowej, która znów miałaby znaleźć się w "szarej strefie" między Zachodem a Rosją. Ale to ich, Ukraińców, wybór - mimo ofiar i zniszczeń nadal ogromna większość obywateli tego kraju opowiada się za tym, by stawiać opór.

• Godzina próby trwa.
• Również o tym opowiada to nasze wydanie specjalne.
• Wojciech Pięciak kierownik działu Świat w "Tygodniku Powszechnym"