Słomiana wdowa

“Słomiana wdowa” to książka Józefa Ignacego Kraszewskiego, polskiego pisarza i publicysty oraz autora największej liczby wydanych książek w historii literatury polskiej i siódmego autora na świecie pod tym względem. “Słomiana wdowa” to fraszka dramatyczna, napisana przez jednego z najwybitniejszych polskich pisarzy XIX wieku.

• “KAPITAN ZEGRZDA — SĘDZIA wchodzą ostrożnie i powoli, od strony przeciwnéj dworowi.
• KAPITAN (z tęsknotą i zapałem).
• A!
• drogi przyjacielu, jakże się tu nic a nic nie zmieniło...
• Drzewa tylko podrosły, klomby wypiękniały...
• a my...
• dziesięć lat!
• mój Boże!..
• co się stało z nami?

• (rękami czoło ściska).
• Stary jestem, a tak się czuję wzruszonym...
• aż mi wstyd...
• SĘDZIA (z uśmiechem).
• Tego się nie masz co wstydzić.

Gdzie te czasy szczęśliwe, gdzie godziny, któreśmy tu prześnili, przemarzyli! Młoda miłość, studencka, to najczystsze i najtrwalsze z uczuć, to pierwociny życia...

• to wiosna!

Że Adelę kochałeś i kochasz, temu się ani dziwuję, ani cię o to mogę obwiniać... znajduję tylko, że ta twoja miłość tak wyegzaltowana, pozwól sobie powiedzieć, niezrozumiałą jest, dziwaczną, do kata, nielogiczną...

• KAPITAN.
• Jakto niezrozumiałą?
• dla czego nielogiczną...
• (z zapałem.) Ja z nią przeżyłem i przecierpiałem lat tyle...

• SĘDZIA.
• Pozwól mi się wytłumaczyć.
• Kochałeś ją — losy was rozdzieliły nie z waszéj winy.
• Poszła za mąż za innego, zostawszy samą na świecie.
• Powracasz po latach dziesięciu i niefortunna twa dola się zmienia.” Fragment.

przyniósłem ją tak gorącą, tak wielką, jakem ztąd uniósł z sobą...