Słowa cienkie i grube

Klasyczny tekst w nowoczesnej formie ebooka. Pobierz go już dziś na swój podręczny czytnik i ciesz się lekturą!

• Kolejny zbiór mistrzowskich felietonów Boya.
• Często autorefleksyjne, zawsze celne.

--- [Fragment\ --- Po którymś moim niedzielnym felietonie pewien znajomy, spotkawszy mnie, zapytał: „Czy bardzo panu nawymyślano? — Nie bardzo, odrzekłem; ot, wszystkiego jedno pismo zaczepiło mnie i to dosyć miękko.

• — Cóż panu napisali?
• — Że powinno się mnie postawić pod pręgierzem… — To pan nazywa miękko?

• Jest w tym jakaś tajemnica mowy i myśli ludzkiej.
• Bo że ta mistyka — nie waham się jej nazwać mistyką — istnieje, nie ulega wątpliwości.

No, to pan jest wymagający”… (...) I zadumałem się, na czym polega istota grubych słów, ich tonizujące działanie? Żył w XVI wieku pisarz nazwiskiem Rabelais, pisarz, którego sam wzniosły i katolicki Chateaubriand nie waha się ze czcią nazwać „ojcem literatury francuskiej”.

• Otóż, dzieło Rabelais'go — cud mądrości i geniuszu!

— jest po prostu tak zapaskudzone grubymi i sprośnymi słowami, w takim nadmiarze i w tak monstrualnych kombinacjach, że człowiek delikatny, nie mówiąc już o kobiecie, nie może pism tego autora wziąć do ręki. Zaczęto tedy mówić tak: mamy genialnego pisarza, mamy arcydzieło rozumu i dowcipu, ale zanieczyszczone.

• Cóż prostszego, jak oczyścić je z tych szpetnych narośli?

Zostawić to, co mądre, wyciąć to, co plugawe, i dać narodowi francuskiemu, francuskiej młodzieży, czystego Rabelais'go. I o dziwo, kiedy spróbowano dokonać tej operacji, okazało się, że w tym oczyszczonym wydaniu Rabelais przestał być mądry, przestał być zabawny, nie zostało z niego nic.

• Można Rabelais'go nie czytać, ale nie da się go oczyszczać.

Grube słowa — jak się okazało — nie były naroślą, ale były jakimś chemicznym połączeniem, mistycznym naczyniem myśli.