Słowa na ścianie

Jeśli nie możesz ufać swojemu umysłowi, zaufaj swojemu sercu. Co tak naprawdę się liczy w świecie pełnym omamów?

Adam byłby zwykłym nastolatkiem, gdyby nie diagnoza schizofrenii paranoidalnej, jaką otrzymał w liceum. Piękna i dobra Rebecca, zły Boss oraz angielscy dżentelmeni Rupert i Basil, chociaż nieodłącznie mu towarzyszą, są tylko wytworami jego wyobraźni.

• Urojeniami.
• Nadzieję na wyleczenie daje chłopakowi eksperymentalny lek.

Sytuacja komplikuje się, kiedy Adam spotyka Mayę, niezwykle inteligentną dziewczynę, i zakochuje się w niej. Ze wszystkich sił pragnie stać się fajnym, normalnym chłopakiem, za jakiego uważa go Maya.

• Jak długo Adam będzie w stanie udawać, że jest taki jak inni?
• Czego tak bardzo się obawia?
• I dlaczego słowa zobaczone pewnego dnia na ścianie łazienki doskonale opisują jego doświadczenia?

Ale cudowny lek nie działa zgodnie z oczekiwaniami, a w otoczeniu Adama jest ktoś, komu zależy na tym, by ukrywana przed wszystkimi prawda wyszła na jaw. Całe to widzenie i słyszenie tego, czego nie widzą i nie słyszą inni, przypomina świat wprost z Harryego Pottera.

• Jak w Komnacie Tajemnic, kiedy Harry słyszy przez ściany jakiś głos.

• Myślałem, że może będzie to coś znaczyć.

Zachowując to w sekrecie, czułem się uprzywilejowany, jakbym czekał na nadejście swojego listu z Hogwartu. Ale w książce Ron rozwiewa te złudzenia, mówiąc: Słyszenie głosów, których nikt inny nie słyszy, nie jest dobrą oznaką, nawet w świecie czarodziejów.

• Dla Harryego wszystko skończyło się dobrze.
• Nikt nie wysyłał go na terapię ani nie próbował faszerować pigułkami.

• Pieprzony farciarz.

Po prostu miał on okazję żyć w świecie, w którym wszystko, co w swoim mniemaniu słyszał i widział, okazywało się istnieć naprawdę.