Sokrates. Filozof życia, filozof śmierci

Sokrates jest figurą paradoksalną. Od dwóch i pół tysiąca lat prowokuje do nieustającego ruchu myśl kolejnych pokoleń filozofów.

• Napisano o nim więcej niż o jakimkolwiek innym filozofie.

• Perspektywa autora sytuuje się gdzieś „pomiędzy” licznymi dotychczasowymi obrazami Sokratesa.
• Ukazuje go jako filozofa mieniącego się pełnią barw.
• Jako przepełnionego wolą mocy „nietzscheańskiego” zawadiakę, który wypełnia antyczną maksymę melete thanatou.

Jednocześnie nadal pozostaje postacią bardzo tajemniczą, taką, o której możemy powiedzieć wszystko i nic. Jest po części mędrcem, po części błaznem, mistagogiem, postacią iście tragiczną, wielkim ironistą, prawdziwym wychowawcą, trochę sofistą i retorycznym blefiarzem, a trochę chutliwym satyrem i logosowym chuliganem, krążącym pomiędzy życiem i śmiercią.

• Wbrew wielu dotychczasowym próbom Sokratesa nie warto za wszelką cenę rozgrzeszać.

• Kastruje z pasji, która w Platońskim Sokratesie nieraz wręcz buzuje.
• Dlaczego odzieramy go z tego, co arcyludzkie?

Wygładzając powierzchnię i tuszując pęknięcia marmurowego posągu, którym stał się przez wieki, często odbiera się mu to, co najcenniejsze.