Spadkobiercy zapomnianych królestw. W poszukiwaniu wymierających religii Bliskiego Wschodu

Na Bliskim Wschodzie od wieków żyją wyznawcy fascynujących i rzadko spotykanych religii. Przez lata opanowali oni sztukę przetrwania w świecie ciągłych najazdów obcych i przymusu asymilacji.

• Dzisiaj jednak na terenach dotkniętych wojenną zawieruchą muszą się zmierzyć z większymi niż do tej pory zagrożeniami.

Spadkobiercy zapomnianych królestw to opis podróży do miejsc, w których ludy kultywujące tajemnicze obrzędy wciąż walczą o przetrwanie. Autor spotyka mandejczyków, jazydów, zoroastrian i przedstawicieli wielu innych wymierających religii.

Poznaje ich historie, uczestniczy w ceremoniach i stara się zrozumieć niebezpieczeństwa, jakie na nich czyhają. W miarę jak coraz więcej młodych wyznawców ucieka na Zachód w poszukiwaniu wolności i pracy, wyznania te stają przed groźbą całkowitego zniknięcia.

• „Wspaniały dziennik podróży śladami ginących religii Bliskiego Wschodu.
• Autor opowiada o historii i religii, przytaczając wypowiedzi zaprzyjaźnionych ludzi.

Spadkobiercy zapomnianych królestw to […\ piękna i bardzo ludzka opowieść o tym, czego prawie nie znamy, o tym, co narusza i podważa sztywne myślenie zarówno ortodoksyjnych wyznawców, jak i dogmatycznych ateistów”. „Books and Culture” „Gerard Russell, były brytyjski dyplomata pełniący służbę w różnych krajach regionu, jest znakomitym następcą wielkich brytyjskich arabistów, zafascynowanym Bliskim Wschodem i jego mieszkańcami […\.

• Spadkobiercy zapomnianych królestw to książka pełna ciekawych informacji, skłaniająca do namysłu i aktualna.

Przybliża pasjonującą wiedzę o mozaice bliskowschodnich wierzeń religijnych, o tym, skąd się wzięła owa różnorodność i jak udało się jej przetrwać. Nie wchodząc w doraźne dyskusje polityczne, stanowi jednak wyzwanie dla tych, od których zależy, czy różnorodność wyznań zachowa się w kolejnych latach.

• Jej zniknięcie byłoby stratą dla całej ludzkości”.
• „The National” „Jest to przedsięwzięcie literackie, niepozbawione jednak przenikliwych sądów politycznych.
• A ponadto książka pełna prawdziwych perełek […\.

Ta urzekająca i rzetelna opowieść przypomina, że państwa muzułmańskie nie zawsze były tak okrutne jak zbrodnicza organizacja, która dzisiaj przypisuje sobie nazwę »Państwa Islamskiego «”. „The Times” „Z naszego zajazdu widzieliśmy z Zulfikarem płonące pochodnie w dalszej części doliny i słyszeliśmy dobiegające z oddali śpiewy.

• Powoli wyłoniła się z mroku grupa młodych mężczyzn i kobiet zmierzających w stronę pobliskiego pola.
• Poszliśmy za nimi, zachowując przyzwoitą odległość.
• Gdy znaleźliśmy się na miejscu, zobaczyliśmy na całym zboczu migoczące światła.
• Jak się okazało, były to żagwie niesione przez Kalaszów schodzących z górskich wiosek.

• Tańce trwały przez całą noc przy blasku wielkiego ogniska.
• Choć cały czas sypał śnieg, Kalasze nie zwracali na to uwagi.
• Ciepło i światło oraz wigor tancerzy przepędzały ciemność i chłód, zapowiadając nadejście wiosny”.
• Fragment książki

Zapanował gwar, kiedy ludzie pozdrawiali się nawzajem, czasami po miesiącach niewidzenia.