Spowiedź Lucjana Skobiela

Jedna z najlepszych powieści popularnego autora. Epicka opowieść o losach polsko-niemieckiego małżeństwa i jego córki, rozgrywająca się na tle burzliwych wydarzeń, w które obfitowała pierwsza połowa XX wieku.

KASANDRA_85 (biblionetka.pl): Książka piękna, wzruszająca, refleksyjna, która zabiera nas w podróż do powojennej Polski i ukazuje zmagania Lucjana, któremu przyszło zaopiekować się córką. Małgosia, owoc niemiecko-polskiego małżeństwa, nienawidzi wszystkiego, co polskie.

• Złość i nienawiść zaszczepiła w niej matka.
• Czy miłość Lucjana zmieni świat dziewczynki?
• Czy Małgosia pokocha Polskę jak swoją własną ojczyznę?

• Równie mocne jest jego przywiązanie do kraju, w którym się wychował i za który gotów jest oddać życie.
• Dlatego postanawia zaszczepić w córce miłość do Polski, próbując jednocześnie odwrócić całe lata niemczenia dziecka.
• Czy uda mu się to zrobić i jakie będą konsekwencje tych starań?
• Sami się przekonacie, czytając tę piękną książkę.
• Tytuł oznajmia, że będziemy świadkami spowiedzi głównego bohatera – i tak rzeczywiście jest.

Uczucia, jakie żywi bohater do swej córki są, niezwykle silne. Lucjan z całkowitą ufnością, z sercem pełnym pokory i umysłem doświadczonego przez los człowieka oprowadza nas po swoich najskrytszych i najbardziej osobistych wspomnieniach.

Książka ma charakter retrospekcji, podczas których będziemy wracać wraz z Lucjanem do lat jego małżeństwa z Lucyną oraz do czasów wojny. Bohater nie boi się krytykować siebie, potrafi spojrzeć obiektywnie na to, kim był i kim się stał.

• Bez koloryzowania czy upiększenia ukazuje nam samego siebie.
• Bardzo podobało mi się to, jak pisarz nakreślił postać Małgosi.
• Świetnie zostało ukazane wewnętrzne rozdarcie córki Lucjana między dwoma narodami – polskim i niemieckim.

• „Spowiedź Lucjana Skobiela” opowiada o tym, co w życiu jest tak naprawdę ważne.

Zręcznie ukazane zostało cierpienie dziewczynki, która nie potrafi odnaleźć się w nowej sytuacji i staranie ojca, by zmienić jej sposób postrzegania świata. To historia o rodzinie, miłości rodziców do dziecka i dziecka do rodziców, o repolonizacji i trudnych latach odbudowy kraju i życia po trudach wojny.

• To także portret samotnych ludzi, którym przyszło żyć w niełatwych czasach...
• Eugeniusz Paukszta pisze w bardzo osobisty sposób.

Nie tylko zręcznie operuje słowem pisanym, ale kreśli bohaterów w realistyczny sposób, co przybliża czytelnika do tragedii, jaką przeżywa zarówno córka, jak i ojciec. Niezwykle ambitne, naszpikowane osobistymi refleksjami dzieło literackie, które na długo pozostaje w sercu i pamięci.

• J.

• Jest to dużej miary i w pełni zasłużono wyróżnienie.

MAŃKOWSKI („Tradycja i współczesność”, Tygodnik Kulturalny 1964): Książka znalazła się na liście dziesięciu najlepszych książek 1963 r., typowanych przez Ministra Kultury i Sztuki. W książce tej bowiem porusza Paukszta pionierski temat repolonizacji dziecka pochodzącego z mieszanego małżeństwa – Polaka i Niemki, dziecka, które w okresie okupacji poddawane było przez matkę stałemu i systematycznemu niemczeniu, zaszczepianiu nienawiści do wszystkiego, co polskie, do pogardzania tym wszystkim, co nie jest niemieckie.

• Autor nie lekceważy motywacji psychologicznej postępowania ani Skobiela, ani też córki jego Małgosi.
• Kilkunastoletnie dziecko, jego przeżycia i wewnętrzna motywacja normująca zachowanie są traktowane poważnie.
• Obie tragedie – ojca i córki – są na równi ważne, na równi głęboko przeżywane.
• Projekt okładki: Pola Augustynowicz