Sto lat! Jak w ostatnim stuleciu czciliśmy przywódców

Sto lat niepodległości obchodzone jest tak totalnie, że nawet stolarz uznany może być za coś rocznicowego. Książka Michała Ogórka to doskonała odtrutka na historię zmienianą w bajkopisarstwo i kult jednostek.

• Ogórek pieczołowicie odtwarza obraz Polski, jaki w poszczególnych okresach niepodległości rysowano.

• Im wyżej każdy z nich bywał wyniesiony, tym boleśniejszy zazwyczaj był jego upadek.

Za każdym razem była to Polska jej zbawców i "zbawców": Piłsudskiego, Rydza-Śmigłego, Bieruta, Gomułki, Gierka, Jaruzelskiego, Wałęsy, Lecha i Jarosława Kaczyńskich. Rozmiary kultu przywódców powodowały, że ludzie płakali ze wzruszenia, a potem z zawodu i wściekłości.

• Ale przy tej książce popłakać się można tylko ze śmiechu.
• "Portretem zbiorowym dziewięciu osób, od Naczelnika z 1918 r.
• po Prezesa z 2018 r., Michał Ogórek rekapituluje 100-lecie niepodległości.

• jest bardzo przydatnym suplementem zarówno do akademickich syntez, jak i szkolnych bryków.
• A także odtrutką na naszą nieprzemijającą skłonność do tromtadracji" - PROF.

Jest to rekapitulacja raczej gorzko-ironiczna niż po prostu prześmiewcza, ale szczegółów - zarówno uciesznych, jak i wprawiających w zakłopotanie - jest w niej mnogość, co powoduje, że STO LAT! ANDRZEJ PACZKOWSKI "Po ludziach, których uważało się (trzeba było uważać, musiało się uważać) za wielkich, zostają ślady zostawione nie tylko przez nich samych, lecz także tych mniejszych, grzejących się w ich cieple, które to ciepło sami ci grzejący podnosili do temperatur tak wysokich, że stawało się to i straszne, i śmieszne.

• Aż dziwne (i niezwykle zabawne), że to było naprawdę.
• A było" - PROF.
• JERZY BRALCZYK

Książka Michała Ogórka rodzi podejrzenie, że historia (a może różnego poziomu historycy) działa celowo: tym celem tutaj okazuje się nasze dobre samopoczucie, którego warunkiem jest poczucie humoru.