Stolik z widokiem na Kreml

W MOSKWIE NIE SŁYCHAĆ PŁACZU Ta książka nie jest reportażem, chociaż wszystko, co w niej opisałem, zdarzyło się naprawdę. Dzieje się przy kawiarnianym stoliku w Moskwie i na wojnach, które Rosja toczy przez ostatnie lata.

• Opisywałem je jako dziennikarz.
• Oglądałem z bliska.

• Ktoś z nich zapytał, dlaczego właściwie pisze książkę o Rosji.
• Nie wiedziałem, co powiedzieć.
• Może po prostu chciałem się pozegnać.
• PAWEŁ RESZKA Paweł Reszka dziennikarz, korespondent wojenny (m.in.
• w Gruzji i Ukrainie), autor bestselerowych książek.
• Współpracował z Rzeczpospolita jako korespondent w Moskwie, był szefem działu sledczego w Dzienniku.
• Pisał dla Tygodnika Powszechnego i Newsweeka Polska.
• Od 2019 r.
• jest dziennikarzem tygodnika Polityka.
• Jego najgłośniejsze książki to m.in.
• Mali bogowie.
• O znieczulicy polskich lekarzy, Chciwość.
• Jak nas oszukują wielkie firmy, Czarni.
• Dwukrotny laureat prestiżowej Nagrody Radia ZET im.
• Andrzeja Woyciechowskiego (2010 i 2022 r.).
• Otrzymał również Nagrodę Specjalna Radia ZET Dziennikarz Dekady (2019 r.).
• Był wielokrotnie wyróżniany i nagradzany w konkursie Grand Press.
• Siedzieliśmy z M.
• przed telewizorem.
• Herbata.
• Fotele.W wiadomościach ktoś mówi, ze zaczęły się rozmowy Rosja Japonia.
• I ze może ich wynikiem bedzie podpisanie traktatu pokojowego.
• Może oddacie im jedna z Wysp Kurylskich i podpiszecie pokój?
• Jak to oddacie wyspę?
• Jakas pusta wyspę, bezludna w zamian za pokój.M.
• popatrzyła na mnie jak na wariata.

Na wojnach giną ludzie, a równie czesto ginie przyjaźń Stolik z widokiem na Kreml to tez historia grupy przyjaciół, którzy przestali nimi być. Oswiadczyła, ze na pewno w ziemie wyspy, która chce podarować Japończykom, wsiąkała krew jej przodków.

• Nawet nie wiesz, gdzie to jest!
• Gówno!
• Zadnej wyspy nie oddamy.
• U M.
• czułość do mnie przestawała obowiązywać, gdy tylko rozmowa zaczynała schodzić w rejon geopolityki.

• Dla mnie Rosja popełniła samobójstwo.
• Myślę, ze teraz i ona jest szczelnie zamknieta w jakimś czarnym worku.
• Gdyby nie była martwa, musiałaby przynajmniej zapłakać.

Pomyślałem, ze to, co się stało, unieważnia cała przeszłość. Myślę o Rosji i nie widzę ani stołu, ani naszej ulicy, tylko czarny worek.

• Nic wiecej.
• fragment książki