Strefy zerowe

Historia napotkania w kosmosie obcej, inteligentnej rasy, z którą jednak nie można nawiązać kontaktu. Kolejne wyprawy naukowców wysłane w ich kierunku milkną.

W końcu zapada decyzja, by wysłać dobrze uzbrojoną i przeszkoloną grupę wojskowych, ludzi przygotowanych do obrony Ziemi przed niebezpieczeństwem z kosmosu. Powieść „Strefy zerowe” Bohdana Peteckiego – klasyka polskiej literatury science fiction – jest uważana przez wielu za jedną z najlepszych w jego dorobku.

• Znakomita fantastyka.
• Twarde i naprawdę dobrze napisane SF.
• Bardzo zgrabnie i ciekawie jest ta historia opisana.

• Bardzo dobre, ciekawe opisy obcej cywilizacji zasługują na uznanie i wysokie noty.
• To książka, którą przeczytać trzeba wręcz obowiązkowo.
• Bo jak dla mnie, to po prostu rewelacja!
• [VATTGHERN76, lubimyczytac.pl\ Ludzkość przebrnęła przez wieki błędów i wypaczeń.
• Wszystkim jest dobrze i to tak, że z nudów wyruszyli w kosmos.

Językiem nieskomplikowanym, żywym, przyjemnym w odbiorze, niebanalnym, klasycznym. Tym co nie wyruszyli czasem odbija, a żeby nikomu krzywda się nie stała, powstał inforpol.

• Do Korpusu nie można wstąpić ani się zaciągnąć.
• Agenci nie są powoływani, są produkowani.
• Efekt inżynierii genetycznej i bioinżynierii.
• Nie odczuwają bólu ani strachu.
• Są wobec siebie w pełni kompatybilni.
• Ostatni tysiąc „ludzi”, których celem życia jest walka.

• I stało się, wyprawa do innego układu słonecznego zamilkła.

Korpus powstał z myślą o problemach wewnętrznych, ale przewidziano też, że może się przydać w przypadku zagrożenia zewnętrznego. Trzeba więc wyruszyć im z pomocą, a tym zielonym z czułkami wytłumaczyć, że ludziom kuku robić nie należy.

• To wszystkim i wszystko wytłumaczy.
• Ale najpierw trzeba tam dolecieć i odnaleźć ocalałych.
• To co, lecimy?
• Pierwszoosobowa narracja – tak, jesteśmy agentem i to dowodzącym.
• Wartka akcja.

Zbudowano nawet uniwersalny translator w tym celu, z dużym przyciskiem, na którym napisano „anihilacja”. Trochę szkoda, że tak tylko popatrzeć dali na obcą cywilizację, ale nie można mieć wszystkiego.

• Wystarczająco sobie postrzelacie do automatów granicznych i pomanewrujecie wśród satelitów.
• A i jakiś księżyc rozstrzelać wam będzie dane.
• Takoż nie marudzić ino czytać, bo fajne.

[FPREFECT, niepamietnikfprefecta.blogspot.com\ Fantastyka naukowa, trzymająca w napięciu, proponująca przygodę bez nadęcia i zbędnych komentarzy. Jej fabularna spójność i typowe dla Peteckiego elementy, ocierające się o jakiś „kosmiczny” Dziki Zachód – oto przepis na doskonałą rozrywkę dla miłośników klasycznych rozwiązań w prozie science-fiction.

• Wyprawy ratunkowe stanowią dość pokaźną ilość wśród motywów wykorzystywanych w przygodowej science-fiction.

A że Petecki uważany jest za głównego przedstawiciela tego nurtu w polskiej fantastyce naukowej, to i w kolejnej jego książce pojawia się ów atrakcyjny temat. [EncyklopediaFantastyki.pl, CC BY-SA 3.0\ Ciekawa wizja świata, w którym nie ma przemocy, a bezpieczeństwa ludzi strzeże 1000 wyselekcjonowanych mężczyzn, przygotowywanych do walki już w łonie matki.

• Z oczywistych względów nikt ich nie lubi, dopóki cywilizacji nie zacznie zagrażać niebezpieczeństwo.
• [ANONIM, lubimyczytac.pl\ Nota: przytoczone powyżej opinie są cytowane we fragmentach i zostały poddane redakcji.
• Projekt okładki: Bartek Biedrzycki.