Strzelecki. Śladem nadziei

Był naprawiaczem Marksa, pięknoduchem, pseudohumanistą (wedle Adama Schaffa, ideologa marksistowskiego; 1947). Paszkwilantem, którego teorie kryją zatrute żądło antyradzieckie (zdaniem Witolda Wudla z kryptokomunistycznego skrzydła PPS; 1948).

• Myślącym kretynem (Andrzej Kijowski, 1970).
• Błędnym rycerzem budownictwa socjalistycznego (ks.
• Józef Tischner, lata 70.).

Reprezentantem pięknej, szlachetnej niemożności polskiej (Tadeusz Konwicki, 1976). Człowiekiem niezłomnym, zarazem umiarkowanym (Alain Touraine, socjolog, 1989).

Człowiekiem w błędzie, zarazem uczciwym (Krzysztof Zanussi, 1994). Chodzącym okrągłym stołem (Andrzej Mencwel, antropolog kultury, 1994).

• Socjalistą papistą (sam o sobie w latach 80.).
• Jan Strzelecki jeden z pokolenia wojennego.
• Socjolog i myśliciel społeczny.
• Intelektualista zaangażowany w politykę.
• Taternik.
• Badacz postaw etycznych.
• Autor refleksji moralnych, zagęszczonych słowami: braterstwo; sprawiedliwość; miłość; godność; człowiek.
• Autorka jego biografii wyznaje: Napisałam tę książkę na przekór drapieżnym czasom.
• Niech Jan Strzelecki opowie nam o braterstwie i solidarności.
• O swej utopii lewicowo-humanistycznej.

Napisałam ją, by z postaw okresu PRL-u wydobyć odcienie szarości, wbrew dzisiejszym upodobaniom do krzywdzących kontrastów w obrazie tamtego świata i wbrew skłonnościom do potępień. Los Strzeleckiego skupia dramatyczne wątki historii Polski w XX wieku, spośród których rozprawa z lewicą socjalistyczną należy do kluczowych.

• Opisując ten proces pragnęłam odsłonić pasma biografii niesłusznie zapomnianych.