Strzępy pamięci

Od Autorki: Dziś każdy szczeniak ma już więcej niż siedemdziesiąt lat - powiada mój mąż. A ponieważ właśnie znajduję się w tej kategorii, więc jeśli chcę zdążyć przed kompletną sklerozą, afazją czy innym Alzheimerem, najwyższy czas zabrać się do spisywania strzępów rodzinnej pamięci.

• Nie będzie to dla mnie łatwym zadaniem, bo jeszcze nigdy nie "opowiedziałam" siebie do końca.

• Tym razem (bo to już ostatni dzwonek) postaram się napisać z ręką na sercu.
• Na ile mi się to uda nie wiem, ale zrobię to uczciwie.

Zawsze coś zostawało ukryte, pominięte, uznane jako nieważne etc. My, pokolenie "przedwojenne", zaczynamy obawiać się, że his­toria, która powstała na naszych oczach zostanie uwieczniona tylko w mało ciekawych szkolnych podręcznikach.

• Tam też znajdują się w rodzinnych almanachach zapisane dziesiątki pokoleń wstecz.

Przez wieki ludzie rodzili się, żenili, płodzili następne pokolenia i umierali - wszystko razem w tej samej parafii. My, większość Żydów europejskich, nie mamy takiego komfortu.

• Dzieje naszych przodków spłonęły razem z nimi w Holocauście.
• Tylko niektórym udało się i przeżyć i odnaleźć w archiwach cząstki swoich korzeni rodzinnych.

• Próbuję się dołączyć do tej pierwszej.

Ci, którzy ocaleli, dzielą się dziś na dwie połowy: pierwsza pisze pamiętniki - a druga je czyta. Zdaję sobie też sprawę z tego, że to moje opowiadanie jest jak pyłek w porównaniu z ogromną, tragiczną biblioteką napisaną na temat Holocaustu.

To co przedstawiam, to po prostu bardzo osobista relacja przejść i czasów, które przeżyłam wraz z moim pokoleniem w Polsce.