Stulecie Jakowa

"Jakiż ja stary jestem - myśli Jakiw. - Jaki stary, Boże mój!".

• Właśnie się zachwiał na progu swojej chaty.
• By nie upaść, złapał się za odrzwia.
• Świat dokądś popłynął.
• Nie był zdziwiony - już nieraz się tak zdarzało.
• Dziwiło go coś innego - wcześniej traktował to jakoś inaczej.
• Zwyczajniej.
• Jakby tego nie zauważał.
• Udawał, że nie zauważa.
• Zatoczył się, to się zatoczył.
• Stary jest, no i już.

• I znowu.

A tu coś go zakłuło, jakby przeszyło, w serce czy obok serca. Właśnie tak upadnie, serce mu stanie, nie od razu go znajdą.

• Wtedy będzie mu wszystko jedno - znajdą czy nie, ale teraz nie jest.
• "Dopóki żyję" - myśli Jakiw.
• Ano dopóki żyje.
• Trzeba iść.
• Iść?
• Dokąd?
• I nagle rozumie - trzeba iść, wyglądać listonoszki.
• Może wreszcie przyniesie wiadomość.

Od tej dziewczyny, od tej przeklętej dziewczyniny, Oleńki, Aliony, jak ona mówiła... W życiu starego Jakiwa Mecha, na krótki czas, podobnie jak motyl, pojawia się bezdomna dziewczyna.

Pyta, czy kiedykolwiek kochał i wynurza się gdzieś z głębi jego pamięci wspomnienia o miłości, ból i strach, cykl wojen i reżimów, radość i smutek, grzechy i skruchy... Książka ta jest nie tylko o dziadku Poleszuku, mężczyźnie z wymierającego gatunku prawdziwych, którego jak trzaskę ciskało po wodach występującego z brzegów XX stulecia - lecz także w jakiś tajemniczy sposób, jak to zawsze w prawdziwie dobrych książkach bywa - o każdym z nas.