Szklana Szafa to książka, która mogłaby się zmieścić w kategorii opisanej przez Doris Lessing jako"beletrystyka przestrzeni wewnętrznej". Rzecz jest o śnie i we śnie.
- O życiu do połowy - życiu w śpiączce.
- Narratorką jest kobieta "zamknięta w szklanej szafie" swojego uśpionego ciała.
- Potrafi poruszać jedynie powieką, ale w jej głowie życie toczy się dalej.
- Postanawia więc ocalić samą siebie za pomocą własnej pamięci.
- Zapamiętuje swoje sny, które stają się dla niej pretekstem do rozmowy z sobą i swoim ciałem.
- W snach pojawiają się postaci, które splatają się w mozaikę jej życia.
Najważniejszymi elementami tej układanki są: Izaak (pięcioletni filozof), Jakub (mężczyzna, który twierdzi, że jest aniołem), Kobieta w Niebieskiej Podomce, (przywołująca czas dzieciństwa), Sasza (pijak z piętnem pamięci) oraz narratorka - prowadząca dialog z samą sobą lub z kobietą, z którą się utożsamia - Calypso. Postaci zmieniają swe role, a ich obecność jest dla narratorki formą rozliczenia się z sobą, swoim życiem, sensem tego co było i co może nastąpić.
- Tekst napisany jest przemiennie w drugiej i trzeciej osobie.
- Książka kończy się niejednoznacznie, zostawiając czytelnikowi furtkę do własnych konkretyzacji i poszukiwań.
- Zaletą publikacji są fotografie Mili i Marcina Piaseckich.
