Końców świata w jej życiu było kilka. I z każdego podnosiła się z myślą, że teraz musi już być dobrze.
- Mocny i ważny głos kobiety, która przetrwała najgorsze.
- Anna Jakubowska, ps.
- Paulinka, pamięta gorące lato roku 1939.
- Jej świat jeszcze nastolatki zawalił się wtedy po raz pierwszy.
- Apokalipsą było Powstanie Warszawskie.
- Kolejny raz spojrzała śmierci w oczy wtrącona do stalinowskiego więzienia.
- Przez 6 lat uniemożliwiano jej kontakt z małym synkiem.
- Na wolność wyszła jako kobieta ciężko doświadczona, ale nie złamana.
- Doczekała upadku komunizmu i ponownie wolnej Polski.
- Zarzeka się, że nie jest bohaterką.
- Dziś ma 91 lat.
- W jej życiu odcisnęły piętno wszystkie traumatyczne dla Polaków wydarzenia ubiegłego stulecia.
- Jaką ojczyznę widzi teraz?
- Czego się boi, skoro przeżyła najgorsze?
- Dziś jej doświadczenie i przesłanie są nam wyjątkowo potrzebne.
Zaznała trudów rzeczywistości PRL, trafiła do opozycji demokratycznej, działała w "Solidarności". Opowieść o podstawowych wartościach - wolności, patriotyzmie, prawdomówności, przyzwoitości - splata się z piękną historią o zwyczajnej kobiecie żyjącej w niezwyczajnych czasach.
- Wzbudziło to podejrzenia, że jestem nasłanym kapusiem co było zresztą metodą często stosowaną przez UB.
"Pierwszego dnia po aresztowaniu, podobnie jak inne więźniarki, podstawiłam kubek pod napływającą do muszli klozetowej wodę i bez oporów wypiłam do dna. Po prostu wydawało się im nieprawdopodobne, że osoba świeżo aresztowana może pić wodę z sedesu, jakby to było coś naturalnego.
- Ale ja przecież przeżyłam Powstanie i szybko przystosowywałam się do trudnych sytuacji"
📘 Szkło pod powieką
Sprawdź cenę i dostępność tej publikacji.
👉 Zobacz ofertę
