Szpital Czerwonego Krzyża

Akcja tej powieści toczy się na terenie prowincjonalnego polskiego szpitala w latach 30-tych XX wieku. Jej bohaterami są liczni, poważnie chorzy pacjenci oraz lekarze i pielęgniarki.

• Tekst ten świetnie by się nadawał na scenariusz tak modnych obecnie seriali szpitalnych.

Oprócz interesującej, nierzadko sensacyjnej i bulwersującej akcji oraz wyrazistych postaci, mamy tu też ciekawe realia dotyczące ówczesnych metod leczenia. AGNIESZKA „KOCZOWNICZKA” (2016): Chętnie sięgam po książki napisane kilkadziesiąt lat temu, bo można wśród nich znaleźć wiele perełek.

• Miło jest je czytać, miło polecać czytelnikom.

• Jej akcja niemal w całości toczy się na terenie szpitala, a bohaterami są członkowie personelu oraz pacjenci.

Dziś chciałabym zwrócić Waszą uwagę na taką właśnie niesłusznie zapomnianą, ciekawą, piękną i niepodobną do żadnej innej powieść, czyli na „Szpital Czerwonego Krzyża”. Nazwy ich chorób brzmią strasznie: karbunkuły, sarkoma karku, flegmona łokcia, kamica nerkową, gruźlica kości.

• Niektórzy są po amputacji nóg.

• Rzecz dzieje się w dwudziestoleciu międzywojennym.
• Opisane przez Michała Choromańskiego obyczaje i sposoby leczenia to już historia.

Leżą ci nieszczęśnicy w łóżkach, dowcipkują i psocą niczym dzieci albo też jęczą, gryzą ręce z bólu, umierają... Bohaterom robi się zastrzyki z heroiny, chronicznie chorzy przebywają w placówce latami, kobiet zgłaszających się na aborcję nikt nie nazywa zabójczyniami.

• Większość personelu mieszka na terenie szpitala, pielęgniarkami są siostry zakonne.

• Nawet zimą, nawet nocą.

Student Reinhort, u którego przed kilkoma laty zdiagnozowano gruźlicę płuc i kości, został umieszczony w gipsowym korytku, wyniesiony na werandę – i od tamtej pory leży nieruchomo na dworze. W jednej ze scen przeczytamy o tym, jak potężna śnieżyca szarpie jego łóżkiem, a on, bezradny i całkowicie samotny, próbuje ocalić życie.

• Akcja toczy się bardzo wolno.

Siłą tej powieści są, ciągnące się nieraz przez wiele stron, opisy stanów wewnętrznych bohaterów. Autor chorował na gruźlicę kości i płuc, wiedział więc wszystko o szpitalnej codzienności i uczuciach cierpiących ludzi.

• Pokusił się nawet o pokazanie lekarza w roli pacjenta.

W swojej książce doskonale przedstawił lęk przed śmiercią, bunt, bezradność, różne reakcje na ból fizyczny. Człowiek ten, przedtem rozsądny, zaczyna zachowywać się dziwnie.

• A co, jeśli skalpel wyślizgnie mu się z ręki?
• Czy jest aż tak nieodpowiedzialny?

Ukrywa przed innymi swój stan, operuje, choć niemal nic nie widzi i traci przytomność z bólu. Nie, wyjaśnia Choromański, to nie nieodpowiedzialność.

• Uwierzył, że nic poważnego mu nie dolega.
• Najciekawsza postać to według mnie Ksenio Brieg.

Uruchomiły się po prostu jego mechanizmy obronne; postawił sobie diagnozę, ale że była zbyt straszna, natychmiast ją odrzucił. Jest on serdeczny, łagodny, wciąż rozmyśla o pacjentach.

Wydawałoby się, że taki dobry człowiek to skarb, jednak wiele osób męczy się w jego towarzystwie. Choromański wiedział, że czytelnicy lubią, by obok sympatycznych bohaterów pojawiła się czarna owca, ktoś, kto będzie wzbudzał złe emocje, wprowadził więc doktora Chwaścińskiego.

• Cóż to za kreatura!

• Książka została wzbogacona przemyśleniami autora na temat dobroci.
• Niektóre wydają mi się kontrowersyjne.

Bumelant, cham; im więcej wódki wypije, tym chętniej robi operacje. Na przykład te: „Bo nauczyć kogoś postępować dobrze, to tak samo, co tego człowieka poniżyć”*.

• Czytanie napisanych przez niego zdań to ogromna przyjemność.
• Polecam!

Kończąc, dodam, że pisarz posłużył się piękną, barwną polszczyzną.