Tajemnica mojego syna. Dlaczego Carlo Acutis jest uznawany za świętego

Mój syn rozproszył mroki najciemniejszej godziny w moim życiu, złagodził wstrząs spowodowany straszną wieścią. Nie wpadł w przerażenie.

• Nie pozwolił, żeby owładnął nim lęk.
• Zamiast tego zwrócił się ku Bogu.
• I posłał nam uśmiech.
• ANTONIA SALZANO ACUTIS Jak być matką świętego?
• Przed narodzinami syna żyła z dala od Boga.

Antonia Salzano Acutis , matka błogosławionego Carla, który swoją wiarą zachwycił i zadziwił świat. Powstało już wiele biografii i opisujących niezwykłość tego piętnastoletniego chłopca, ale żadna z nich nie poprowadziła nas tak blisko jak świadectwo jego matki .

• Antonia towarzyszyła swojemu synowi w najtrudniejszych chwilach w śmiertelnej chorobie.
• Doświadczała razem z nim bólu i samotności.
• Jak żyć ze świadomością, że ukochane dziecko umiera?
• Jak poradzić sobie z tą niewyobrażalną udręką?
• Jak zaufać Bogu?
• Dzisiaj ma odwagę dzielić się historią syna, który nawrócił swoich rodziców i pomimo cierpienia nie utracił radości.
• Autorka odsłania przed nami tajemnice Carla, dla którego Bóg był w centrum życia aż do końca.
• Dzięki tej książce możesz wejść w konkretne życiowe sytuacje wyniesionego na ołtarze młodego chłopaka.
• Pokazują one, jakim sposobem myślenia o ludziach i świecie skutkuje postawienie Boga w centrum.
• To wyznacznik także dla nas.

• MICHAŁ JÓŹWIAK, MISYJNE.PL Nie ma większego dramatu dla mamy niz śmierć dziecka.
• Nawet, gdy stara się ona powierzać życie Bogu.
• Jeśli wierzy, łączy swój płacz z płaczem Maryi pod krzyżem.
• Ale zawsze TA śmierć rozrywa jej serce.
• W historii krótkiej choroby i śmierci bł.
• Carla Acutisa opowieść jego mamy jest bezcenna.

Błogosławiony Carlo Acutis powtarzał, że Eucharystia jest autostradą do nieba, i faktycznie droga, którą podążał, szybko doprowadziła go do celu, do którego wszyscy zmierzamy. Nie tylko zaświadcza o świętości syna, lecz także pokazuje, w jaki sposób dziecko może przeprowadzić mamę przez własną śmierć.

• Antonia Salzano Acutis nie wpadła w rozpacz.
• Jej piętnastoletni Syn zdążył nauczyć ją nieustannie spoglądać w niebo.

Ja, jako mama trójki dzieci, jestem jej wdzięczna za podzielenie się tą tajemnicą syna. AGNIESZKA BUGAŁA, DZIENNIKARKA Carlo uwielbiał te chwile, gdy wszystko zaczynało się od początku.

• Miał piętnaście lat.
• Pierwsze dni września nie nastrajały go nostalgicznie.

Nie tęsknił za kończącym się latem, raczej wypatrywał tego, co przyszłość miała w zanadrzu. Chciał znów ujrzeć swoich przyjaciół, kolegów ze szkoły, nauczycieli.

• Pragnął rzucić się w wir życia.
• Oczekiwanie to było jedno z tych słów, które opisywały go lepiej niż inne.

• () Początek roku szkolnego był czasem beztroski.

Wiedział, że każda chwila może przynieść coś nowego, stać się wielką przygodą. Byłam gotowa na wszystko, naprawdę wszystko, z wyjątkiem tej zawieruchy, która w sposób nieoczekiwany i gwałtowny wstrząsnęła naszym życiem, nagła jak letnia burza.

• Jak grom z jasnego nieba.
• W sobotę 30 września Carlo po raz ostatni poszedł do szkoły.

• Sprawy tak się jednak potoczyły.
• FRAGMENT

Kiedy po lekcjach opuścił szkolne mury, nie przypuszczałam, że jego noga już nigdy tam nie postanie.