Tam, gdzie najostrzejszy kieł Karawanków szczerzy się ku niebu

Jest rok 1994. W pewnej wiosce w Karyntii, na dalekim południu Austrii, u podnóża gór, narratorka ukrywa się pod ciężarówką, obserwując ludzi kręcących się po podwórzu.

• Będzie musiała się z nią pożegnać, bo jej matka realizuje właśnie marzenie o ucieczce z dusznej prowincji do miasta.
• Dziewczynka chowa się i patrzy.
• Wsłuchuje się w tajemnicze historie, opowiada.

Ma jedenaście lat i właśnie gra w chowanego ze swoją przyjaciółką, Lucą, w której jest zakochana. Dzięki niej poznajemy absurdalny i niebezpieczny, patriarchalny świat, miejsce, w którym na zakrystii dzieją się bardzo złe rzeczy, gdzie prawdziwa miłość jest zakazana, i gdzie wciąż wyraźnie słychać echa nazizmu.

• Jost wyleje wam na głowę kubeł zimnej wody, żebyście wracali do domu przemoczeni do suchej nitki.
• Ta radosna zjadliwość może prowadzić do poprawy świata albo prostu do gospody z piwem.
• Można wypróbować obie opcje.Elfriede Jelinek