Kryzys wieku średniego, kryzys egzystencjalny, duszące poczucie, że życie nas przerosło. Kryzysy coraz liczniej dotykają naszego życia - prywatnego, społecznego i globalnego - eksperci zaś mówią, że doszliśmy do momentu nieusuwalnego wielokryzysu.
Bartłomiej Dobroczyński i Agnieszka Jucewicz dedykują swoje poszukiwania dróg wyjścia z tej sytuacji "wszystkim, którzy czują, że znaleźli się w miejscu, gdzie boli, czasem bardzo, i nie wiadomo, dokąd iść dalej ani co robić, bo stare sposoby radzenia sobie zawodzą". Nawiązując do dorobku wielkich umysłów (ale i tekstów kultury), rysują trajektorię osobistych i zbiorowych kataklizmów, znajdując język dla naszego doświadczenia i sposób na jego "odsamotnienie", a także odrobinę nadziei.
W dodatku żeby ją posiąść, trzeba się ciut wysilić, ale możemy obiecać, że jest osiągalna dla wszystkich" - mówią. I oczywiście o tym na jak wiele, pozornie przemyślnych, sposobów nie dopuszczamy do siebie różnych kryzysów - dotykających planetę, wspólnotę, kraj, rodzinę, wreszcie - nas samych.
Wnikliwa, pozbawiona "dobrych rad" i moralizatorstwa, ale jednocześnie przejmująco etyczna. Jest w niej wiedza, którą przeczuwałem, ale nie umiałem nazwać.
I na koniec - odkryłem rzeczy, o których nie wiedziałem, a dzięki nim będę lepiej rozumiał i świat, i siebie. Ale kryzys na pewno przydarzy się wszystkim z nas, i to pewnie wtedy, gdy będziemy najmniej gotowi.
Dlatego warto poczytać ten zbiór możliwości, propozycji, sugestii - niekoniecznie łatwych czy lekkostrawnych, może odrobinę wywrotowych - żeby przekonać się, że czasami przez kryzys prowadzi droga do świata niezłożonego z samych towarów zastępczych.
