The Łoś

Nie, nie śniła mu się, w każdym razie nic mu o tym nie wiadomo. Dlaczego więc o niej pomyślał, gdy się obudził?

• Przecież nie z powodu wyrzutów sumienia, bo tych nie powinien mieć.
• Nie powinien, czyli ma?
• Do diabła z tym.

Jest środek lata, dokładnie dwudziesty lipca, przez ostatnie dziesięć lat nikt nie zginął, nikogo nie zamordowała żadna stara baba i żaden pieprzony łoś – to są wystarczające powody, żeby się uśmiechnąć do pękniętej żyłki Tomczewskiej. Na sali sądowej doprowadził ją do takiego stanu, że dostała wylewu i jeśli teraz w ogóle gdzieś miesza, to w ośrodku leczniczo-rehabilitacyjnym.

• Nie udowodnił kobiecie winy, ale przynajmniej pozbył się jej z miasta.
• Łosia chyba też, skoro od tego czasu w Typinie panuje spokój.
• W Typinie tak, ale nie w jego głowie.
• To przez ten sen.

Jedyne, co może zrobić, to podciąć komuś nogę albo napluć do kawy. Grzmoty, błyskawice, jakieś krzyki, wrzaski, szczęk żelaza… Nie miał pojęcia co to było.

• I po to po aferze z Tomczewską zgodził się iść na emeryturę, żeby teraz psuły mu humor takie głupie sny?

Ci, którzy znają dwie pierwsze części, wiedzą o co chodzi. Tym, którzy nie znają, nie powinno to przeszkadzać.

• (Chociaż lepiej czytać po kolei.) Tym razem narzędziem zbrodni jest prąd elektryczny.

• Dobrej zabawy życzy autor.

Pomimo tego, że łosie rzadko go używają, łoś z ulewskich lasów - obok Peruna, słowiańskiego boga błyskawicy i pioruna - znowu staje się jednym z podejrzanych.