Tischner: Mistrzowskie rekolekcje z Eckhartem

Pięć rozmów na Wielki Tydzień - o wierze, miłości, nadziei, wolnym sercu i nawróceniu. Publikowane na łamach "Tygodniku Powszechnym" w roku 1997, teraz po raz pierwszy ukazują się w zbiorze.

• Fragment ze wstępu Janusza Poniewierskiego: Rozmowy to owoc pewnej rozmowy z ks.
• Józefem Tischnerem, którą prowadziliśmy ponad dwadzieścia lat temu w redakcji "Tygodnika".
• Jej tematem była mistyka nadreńska.
• Tischner już od dawna zaczytywał się w pismach Mistrza Eckharta - bardzo ważnych dla jego życia wewnętrznego.

Wyraźnie też dostrzegał w nich antidotum na rozwijającą się na naszych oczach "wyobraźnię schorowaną, [która\ religii postać bierze na się". Zaledwie kilka miesięcy później Ksiądz Profesor trafił do szpitala: zaczęła się długa i nieuleczalna choroba, zakończona jego śmiercią.

• Warto mieć tego świadomość, kiedy podejmuje się lekturę Rekolekcji.
• Fragment rozmowy ks.
• Tischnera: Wydaje mi się, że kluczem do zrozumienia Mistrza Eckharta jest doświadczenie dobra.

• Zacznijmy od konkretu.

To niezwykle ważna sprawa, która ma charakter zarówno abstrakcyjny, jak i bardzo konkretny. Otóż Eckhart jest głęboko przekonany, że człowiek nie przeżywa religii w sposób właściwy, jeśli nie staje się dzięki niej lepszy.

Jeżeli religia nie wyzwala go z małostkowości i zawiści, to znaczy, że jest fałszywa. Co więcej, jego drogi religijne są błędne także wtedy, kiedy nie ma w nim pokoju, kiedy żyje w przesadnym lęku o los świata...

• Ta teza ma charakter praktyczny.

Ktoś, kto wracając z kościoła staje się nerwowy i wszystkich krytykuje za to, że nie byli na nabożeństwie - nie widzi dostatecznie głęboko istoty religii.