To nie deszcz, to ludzie. Halina Birenbaum w rozmowie z Moniką Tutak-Goll

MIŁOŚĆ I PAMIĘĆ OCALONE Z HOLOCAUSTU… Zawsze patrzy przed siebie: „Przeszłość żyje obok mnie, ale ja nie żyję przeszłością”. Jeśli kocha, to całą sobą: „Ja nie wierzyłam, gdy mówili, że Boga trzeba kochać więcej niż wszystkich.

• Myślałam zawsze: ja moją mamę kocham więcej niż Boga, więcej niż wszystko”.

• Była też więźniarką Auschwitz-Birkenau, Ravensbrück oraz Neustadt-Glewe.
• Przywraca pamięć o tych, których nie pamiętałby już nikt.
• Odważnie mówi o sprawach, o których zazwyczaj się milczy.

Miała 13 lat, gdy straciła ukochaną matkę na Majdanku, gdzie zostały wywiezione z warszawskiego getta. Ta przejmująca historia – książka pisana z perspektywy kobiecej – to opowieść o sprzecznościach i podobieństwach: o Polsce i Izraelu, o łączeniu macierzyństwa z pisaniem, o wpływie Zagłady na relacje z innymi, o zazdrości i miłości, o lęku przed stratą, o wyzwoleniu z poczucia winy wobec dzieci.

• A nade wszystko to manifest chęci życia i pojednania – nie tylko między krajami, ale także między ludźmi i rodzinami.