To nie jest Polska

Książka zawiera opis werbalny migawek, klipów z youtube’a, fragmentów programów i filmów fabularnych z minionej dekady w Polsce. Wyselekcjonowane zostały obrazy łatwo rozpoznawalne, często reprodukowane i kojarzące się z tym okresem (marsze, katastrofy, niszczenie symboli itd.).

Po wybraniu fragmentów nagrań autor koncepcji Piotr Marecki zwrócił się do profesjonalnej audiodeskryptorki, czyli specjalistki zajmującej się przekładem treści wizualnych dla potrzeb osób z niepełnosprawnością wzroku. Regina Mynarska przygotowała opisy, kierując się zasadami tworzenia tekstów uniwersalnych, czyli takich które w zamierzeniu powinny być zrozumiałe i czytelne dla odbiorców na całym świecie niezależnie od wykształcenia i znajomości kontekstu.

Tak przygotowane teksty, celowo pozbawione ocen, ornamentów i komentarza, otrzymała Kamila Albin zajmująca się weryfikacją materiałów audiodeskrypcyjnych od strony użytkownika z niepełnosprawnością wzroku. Efektem jest próba opisu werbalnego Polski ostatniej dekady, która przybiera formułę literacką na styku prozy i projektu społecznego.

• Regina Mynarska - absolwentka filologii polskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim.
• Koordynatorka projektów edukacyjno-artystycznych w organizacjach pozarządowych.
• Audiodeskryptorka.
• Autorka opisów min.

• J.
• Słowackiego w Krakowie, obiektów architektury drewnianej w ramach projektu Multisensoryczne Unesco.
• Trenerka w dziedzinie udostępniania przestrzeni publicznej osobom z niepełnosprawnościami.
• Kamila Albin – doktorantka w Instytucie Stosowanych Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego.
• Absolwentka socjologii w Akademii Górniczo-Hutniczej.
• Od 2015 roku współpracuje jako konsultantka audiodeskrypcji do filmów i dzieł sztuki z Fundacją „Siódmy zmysł”.
• Konsultowała m.in.

dla Muzeum Narodowego w Krakowie, Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu, Teatru im. audiodeskrypcje do Muzeum Piosenki Polskiej w Opolu, Muzeum Zamkowego w Pszczynie, Muzeum Narodowego w Krakowie (Europeum, Dom Mehoffera, Dom Jana Matejki).

• Ma doświadczenie w prowadzeniu warsztatów dla różnych grup wiekowych.
• Piotr Marecki – wychował się w Trzcinicy na Podkarpaciu, obecnie mieszka w Krakowie.
• Pracuje jako profesor na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie zajmuje się mediami cyfrowymi.
• Był profesorem wizytującym na amerykańskich uczelniach (m.in.

Prowadzi szkolenia w zakresie świadomości niepełnosprawności, udostępniania kultury osobom niewidomym, obsługi klienta z dysfunkcją wzroku. MIT, Uniwersytet Kolorado w Boulder, Uniwersytet w Rochester).

• Jest także redaktorem naczelnym wydawnictwa Korporacja Ha!art.
• Tworzy literaturę eksperymentalną, m.in.

• Autor “Polski przydrożnej”.
• Fragment [w tle odgłosy kroków i przyspieszony oddech\ Mglisty dzień.
• Młody las.
• Wśród bezlistnych drzew leżą rozrzucone szczątki samolotu.
• Nad nimi snuje się dym.
• Gdzieniegdzie płonie ogień.
• Przechodzi mężczyzna w granatowym płaszczu i brązowej czapce.
• Powalone drzewo leży na szaroburej, wyschniętej trawie.
• Obok poszarpany fragment kabiny samolotu.
• Ma parę metrów długości.
• W pogiętych ścianach – okrągłe otwory po oknach.
• Nad górną krawędzią fragmentu sterczą trzy koła.
• [odgłos syreny, krzyki kilku mężczyzn po rosyjsku\ Obok fragmentu z kołami płonie ogień.
• Nad nim unoszą się kłęby czarnego dymu.
• [wypowiedź po rosyjsku, odgłosy wystrzałów\ W oddali pomiędzy drzewami majaczy dziób samolotu - kabina pilotów.
• Przechodzi mężczyzna w granatowym płaszczu i brązowej czapce.

boty, generatory tekstu, poezję flarf, gry. [odgłosy wystrzałów, syreny, wypowiedź po rosyjsku\ [w tle pokrzykiwanie tłumu demonstrantów\ Pochmurny dzień.

• Rozległy plac w mieście.
• Na jezdni stoi szereg policjantów.
• Na głowach mają białe kaski.
• Noszą czarne mundury.
• Osłaniają się tarczami z przezroczystej pleksi.
• Uzbrojeni są w pałki.
• Naprzeciw szeregu policjantów - setki demonstrantów.
• Trzymają wiele biało-czerwonych flag i transparentów.
• Rzucają w stronę policji kawałkami kostki brukowej.
• Z boku tryska na nich strumień z armatki wodnej.
• Jeden z budynków stojących przy placu ma szerokie podcienia.
• Odgradzają je od jezdni szerokie kolumny.
• Kręci się tutaj niespokojnie kilkunastu mężczyzn.
• Kilku ma twarze przesłonięte białymi maskami.
• Jeden z nich trzyma kostkę brukową.
• Robi zamach.
• Rzuca ją w stronę placu.

• Marta Syrwid Czyta się to jak didaskalia jakiegoś spektaklu.
• Katarzyna Bazarnik, Zenon Fajfer

***** Przezroczyste pisanie, które obnaża kiepską jakość „neutralnego” języka, jakim dziś posługuje się sfera publiczna.