To nie kraj, to ludzie

Początek marca. Pierwszy tydzień wojny.

• Zmierzch.
• Oglądam serwis za serwisem.
• Nie mogę się oderwać od informacji.
• Już nie ma łez.

• Ja z mamą wyjeżdżamy.
• Serce pęka.
• Dzwonek telefonu.

Mały chłopczyk nagrany w pociągu powtarza: Mój tata to bohater, on teraz pomaga żołnierzom w Kijowie walczyć z naszymi wrogami. Joasia Ziędalska-Komosińska, bliska mi bardzo, cudowna dziewczyna.

• Znasz kogoś?

Joasiu, potrzebny ktoś, kto pojechałby na granicę. Nie wiem może dziennikarz, który zobaczy, co się tam dzieje i opisze.

• Powie o tym światu.
• Ilona błaga o pomoc.
• Mówi, że to armagedon.
• Ilona Puszek pedagożka z poradni w Hrubieszowie.
• Wolontariuszka, koordynatorka pomocy.
• Hrubieszów Boże, moje strony.
• Rodzinny dom przy Zamojskiej....
• Myśli pędzą z szybkością światła.
• Igor praca dom pies Asia coś jeszcze tłumaczy.
• Głos dobiega jak zza szyby.
• Ja pojadę słowa mówią się same jestem stamtąd.
• Moje miejsce jest przy granicy.
• Odkładam słuchawkę.
• Dzwonię do Ilony.
• Nie znamy się jeszcze, a gadamy jak koleżanki z liceum.
• Czego potrzeba?
• Wszystkiego.
• Przyjedź, zobaczysz.
• Tu jest tłum ludzi, małe dzieci.
• Malutkie.

• I przywieź też jakiegoś psychologa.
• Nie radzimy sobie.
• Państwo?
• Jakie państwo?
• Tu nikogo nie ma.
• Tylko ludzie.
• Opadamy z sił, Joasiu.
• Nie pamiętam, kiedy spałam.
• Pomóż.
• Wiem, jacy to ludzie.
• Znam tych urodzonych przy granicy.
• Są jak armia pospolitego ruszenia.
• Jeśli trzeba nie do zdarcia.
• Ale wojna to nawet dla nich zbyt wiele.

Trzeba pieluch, jedzenia, leków, środków czystości. Ogłaszam zbiórkę na grupie Kobiety mocy, to samo na Instagramie, Facebooku, wśród znajomych.

• Muszę mieć większy samochód.
• Nie zmieszczę wszystkiego.
• Znajomy podstawia mi dużego SUV-a.
• Jest pełen po dach.
• Zawieszenie trochę siada, ale to przecież misja.
• Damy radę!
• Jesteśmy stamtąd.
• Joanna Racewicz

Przy recepcji bloku, w którym mieszkam, rośnie góra darów.