Trędowaci na Madagaskarze

Ks. Beyzym, syn obywatelskiej rodziny, znanej i cenionej na Wołyniu, od pierwszej młodości miał sposobność hartować swą duszę.

• Gdy po r.

1863 jego rodziców majątek uległ konfiskacie, a liczna rodzina została naraz bez dachu i środków utrzymania: przyszły misjonarz, jako najstarszy z rodzeństwa, zaprzągł się do robót przewyższających jego siły, i sam będąc dzieckiem, utrzymywał braci w szkołach kijowskich. Praca, głód, zimno, nie złamały w nim ducha.

• Najulubieńszym jego zajęciem było oddanie się wychowaniu młodzieży w konwiktach tarnopolskim i chyrowskim.
• Tam kilkanaście lat przebył jako prefekt, i jako profesor języka rosyjskiego i francuskiego.

Po ukończeniu gimnazjum w Kijowie, gdy widział, że przy zmianie stosunków materialnych rodziny, nie będzie jej już koniecznym, wstąpił do Zakonu. O ile mu czas pozwalał, spędzał go w infirmerii wśród słabych chłopców, chcąc swą opieką zastąpić im matkę i ojca.

• Raz po raz dolatywały do nas echa prac O.
• Damiana De Veuster na Molokai wśród trędowatych, to O.
• Wehingera w Birmie.
• Wielu podziwiało poświęcenie tych misjonarzy, niektórzy szli im z pomocą; O.
• Beyzym postanowił sam złożyć się trędowatym w ofierze.
• W tym celu napisał list z prośbą do Generała Zakonu, aby go wyznaczył do obsługi trędowatych.