Twoja wina. Trylogia Winnych. Tom 2

Mercedes Ron Trylogia winnych Tom 2 Twoja wina 75 milionów czytelników na Wattpadzie! Ich związek nie będzie łatwy.

• Są przeciwieństwami: wodą i ogniem, cukrem i solą...
• A kiedy zbliżają się do siebie, lecą iskry...
• Noah kończy osiemnaście lat.
• Wreszcie może samodzielnie podejmować decyzje.
• Zdaje też ostatnie egzaminy w szkole i wybiera się na studia.
• Oczywiście w Los Angeles, żeby być blisko Nicka.
• Ich miłość kwitnie, ale Raffaella i William nie patrzą na ich związek przychylnym okiem.
• Matka Noah zabiera ją w miesięczną podróż po Europie, nie licząc się z wakacyjnymi planami córki.

• San Francisco, sześćset kilometrów od domu.
• To zbieg okoliczności czy misternie uknuta intryga?
• Na domiar złego i Noah, i Nicka dopadają demony przeszłości.
• Czy ich uczucie przetrwa tę trudną próbę?
• Trylogię Mercedes Ron przeczytało 75 milionów czytelników Wattpada i właśnie trwa ekranizacja powieści.
• Mercedes Ron Urodziła się w Buenos Aires.
• Ukończyła Wydział Komunikacji Audiowizualnej na Uniwersytecie w Sewilli i tam dzisiaj mieszka.

Nick, na polecenie ojca, ma się zająć nową kancelarią w... W połowie 2015 roku zaczęła pisać na platformie Wattpad pierwszą część trylogii Moja wina, która trafiła do sprzedaży w marcu 2017 roku.

• Kilka miesięcy później ukazała się jej druga część Twoja wina, a w lipcu kolejnego roku Nasza wina.
• Trylogia winnych okazała się wielkim sukcesem autorki.

• Nic nie ma już znaczenia.

Fragment Stoimy w deszczu, przemoknięci, skostniali z zimna, ale to nieważne. Wiem, że za moment zmieni się wszystko, że mój świat lada chwila legnie w gruzach.

• Nic już nie możesz zrobić, nie jestem w stanie nawet patrzeć ci w twarz...
• Na policzkach ma łzy rozpaczy.
• Dlaczego nie da się cofnąć czasu?

• Nie wiem, co ci powiedzieć...
• odpowiadam, starając się zapanować nad ogarniającą mnie paniką.
• Nie może mnie zostawić...
• Nie zrobi tego, prawda?
• Patrzy mi prosto w oczy z nienawiścią, z pogardą...
• Kto by pomyślał, że będzie w stanie tak na mnie patrzeć.
• To koniec szepcze załamanym, ale stanowczym głosem.

To, co mówi, przeszywa mi duszę jak nóż, rozdzierając mnie od środka. I wraz z tymi dwoma słowami mój świat zapada się głęboko w samotną, przerażającą ciemność, w więzienie zaprojektowane specjalnie dla mnie.

• Ale należało mi się to, tym razem mi się należało.