Tylko polskie wino

Pomysł na TYLKO POLSKIE WINO, zrodził się w głowie autora kilka lat temu. Jest rozwinięciem jednego z felietonów, jakie napisał do regionalnego czasopisma w mieście swego zamieszkania.

• Odeszła od niego żona, sprzedając mieszkanie i zabierając ze sobą ukochanego syna.
• Nie umie się z tym pogodzić i z roku na rok stacza się coraz bardziej, podupadając na zdrowiu.

Główny bohater opowiadania Józek Langner, to postać fikcyjna, człowiek o pokręconym przez nadmiar alkoholu życiorysie, o którym inni zwykli mawiać ofiara przemian ustrojowych. Choć tęskni za tym, co utracił, nie skarży się na swój los.

W rozpaczy, jaka go otacza, pojawia się bezinteresowna pomoc poznanego, ciekawskiego małego Krzysia i jego ojca. Oferta pracy i ciepłego kąta w daczy nad jeziorem, okazuje się kusząca, i Józek nie potrafi jej odrzucić.

• Ale nawet nie przypuszcza, w co został uwikłany.

To, co początkowo wygląda na szczęśliwy los, z czasem przekształca się w coś, czego się nie spodziewał i nie potrafi zrozumieć. Na odludziu odciętym przez śnieżny kataklizm, będzie zmuszony stoczyć walkę o życie nie tylko swoje, ale przede wszystkim dziewięcioletniego chłopca, uśpionego i porwanego dla bajońskiego okupu.

Okupu, który nim został zażądany, już kosztował życie kilu osób. Na stronach tej powieści, liczne trupy, przeplatają się ze zwrotami akcji i scenami czarnego i sytuacyjnego humoru.

• Grzegorz Kozłowski to mieszkaniec końca świata, czyli Bieszczad.
• Przeżył już połowę życia, choć nie wie ile mu jeszcze pozostało.

Wszyscy przecież, od najmłodszych lat, uwielbiamy dwie zakorzenione w nas skrajności umysłu: paniczny strach i spazmatyczny śmiech. W młodości, chciał zostać pilotem, ale lekarz stwierdził, że ma krzywe oko.

• Długo się kształcił, lecz wszystkie dyplomy na nic się zdały.
• Nie ma nałogów, choć niepozbawiony jest wad.
• Czasem się kłóci, ale nigdy nie obraża.

Kąpie się pod prysznicem, nigdy w wannie, bo żur smakuje mu tylko w zupie. Nie jest wybredny, zjada wszystko, co mu podadzą pod warunkiem, że jest identyfikowalne i w konsystencji zmuszającej do użycia szczęk.

• Zupę przekłada nad drugie danie.
• Chętnie rozmawia, choć przeważnie koncentruje się na słuchaniu.
• Babskie gderanie sprawia mu przyjemność, choć nie znosi zrzędzenia.
• Od lat zasypia u boku tej samej kobiety, choć nie zawsze śpi aż do rana.
• Po przebudzeniu czyta książki.
• Nie nosi portfela.
• Ma konto w banku, ale nie przelicza wszystkiego na pieniądze.
• Nie ma konta na facebooku.
• Fascynację innych ludzi współczesną techniką, traktuje z przymrużeniem oka.
• Sam posługuje się tą techniką, lecz tylko z konieczności.

• Pracował już w różnych firmach, lecz swojej jeszcze nie założył.
• Z rodziną lubi się spotykać, choć nie cierpi rodzinnych biesiad.
• Pija alkohole, choć się nie upija.

Samochód ma, ale do pracy i na spacer, chodzi piechotą. Nie pije piwa, bo jedyne, co jest po nim pewne, to to, że trzeba opróżnić pęcherz.

• Na nogi zakłada czasem dwie różne skarpetki, ale buty zawsze ma do pary.
• Preferuje buty ze sznurowadłami.

Na bungee skoczył raz w życiu, więcej tego nie zrobi, bo troszkę popuścił w spodnie, ale ogólnie było fajnie. Im więcej pisze, nabiera coraz większego przekonania, że twórczość polega głównie na kreśleniu tego, co stworzyło się do tej pory.

• Intrygują go odmienne stany świadomości, wywołane używkami.
• Z powyższego powodu, przysiada się do parkowych filozofów.

Żałuje, że nie może się z nimi napić, ale wtedy nie zapamiętałby, o czym mówili. Brzydzi się kłamstwem, toleruje kłamstewka, bo bez wątpienia jest w nich coś pociągającego.

• Mierzi go nietolerancja, a śmieszy święte oburzenie.
• Śmieje się, kiedy tylko ma ku temu okazję.
• Czasem płacze, ale nigdy z własnego powodu.
• Kocha swoje życie, choć nie zawsze jest z niego zadowolony.