Tysiąc ciętych róż

Rowicki jako prywatny detektyw wciąż widzi tyle zła. Zaginięcie pewnej Ukrainki sprawi, że obudzą się demony przeszłości i ruszy lawina nieszczęść.

• Jego złamane serce to najmniejsze z nich.
• Brudny klimat miejskich zakamarków i szemranych interesów.

• Przemysław Żarski Na policyjnej emeryturze podkomisarz Rowicki prowadzi śledztwa na własnych zasadach.
• Do byłego gliny zgłasza się młoda Ukrainka.
• Uważa, że policjanci nie szukają jej zaginionej przyjaciółki.
• Oni z kolei są przekonani, że za zniknięciem Tatiany stoi po prostu zamożny sponsor.
• Rowicki też by pewnie tak pomyślał, ale nie jest obojętny na urok Oksany.
• Przyjmuje zlecenie i zostaje zmuszony do stoczenia walki z najbardziej odrażającym przestępczym procederem.
• Tym trudniejszej, że teraz tropy prowadzą w głąb jego przeszłości.
• Robert Ostaszewski Urodzony w 1972 roku prozaik, wykładowca Studiów Literacko-Artystycznych UJ.
• Współautor i autor wielu opowiadań oraz powieści kryminalnych.
• Obecnie tworzy cykl śląski Zabij ich wszystkich, Ukochaj na śmierć.
• Jego opowiadanie kryminalne Ten cholerny wrzesień zostało zaadaptowane na scenę przez Łukasza Witta-Michałowskiego.
• Juror Nagrody Kryminalnej Piły.
• Mieszka (głównie) w Krakowie.
• Tysiąc ciętych róż zamyka trylogię z podkomisarzem Konradem Rowickim w roli głównej.
• Poprzednie części Zginę bez ciebie i Śmierć last minute cieszą się dużym uznaniem czytelników.
• Fragment Usłyszała pojedyncze, dudniące szczeknięcie.
• Głupie bydlę.
• Pies zaskomlał.
• Po chwili już jej nie przygniatał.
• Nie myślała, co się zaraz stanie.
• Chciała zniknąć, przestać istnieć.
• Tak po prostu.
• Odwróć się, suko.
• To do niej?
• No już!
• usłyszała.
• Nie zareagowała.
• Było jej wszystko jedno.
• Poczuła mocne kopnięcie w bok, które przetoczyło ją na plecy.
• Otworzyła oczy.
• Stał nad nią wysoki, napakowany facet.
• Nie widziała go wcześniej.

Rowicki z właściwym sobie uporem i wdziękiem odkłada pelerynę superbohatera i wkracza na scenę zadawnionych krzywd oraz rodzinnej traumy. Mężczyzna, uśmiechając się krzywo, patrzył na nią.

• Płynnym ruchem wyciągnął zza paska pistolet i wycelował prosto w jej twarz.
• Szczęknęła odbezpieczana broń.
• Wstrzymała oddech.
• To już, zaraz?

• Pośród sosen przetoczył się huk wystrzału.

Od nas, głupia ruro, się nie ucieka.