Tysiąc saun

Czytając pobieżnie nowy, drugi po świetnej Pamięci przyjęć, tom poetycki Katarzyny Michalczak, łatwo można by stwierdzić, że głównym bohaterem tych wierszy jest język. Ale to nieprawda: nie wolno dać się uwieść niezwykłej oryginalności samego obrazowania.

• oś jesteś zrobiony z kołdry i ze śniadań z ostrego rżnięcia w krzakach.
• dzień nie jest ciałem stałym, zgadzasz się ze mną.
• ze śniadań, na których króluje jajko.
• w ciemności myślisz, jak zrobić łóżko z ciała.
• a ja, że łóżko to oś.

To nie jest kuglarstwo, ale odważna i bezkompromisowa poezja, której bohaterami jesteśmy my świadkowie i uczestnicy współczesności, otoczeni nadmiarem drobnych rekwizytów, przepracowujący traumy, pożądający kontaktu z wartościami i naturą, szarpani paroksyzmami mniej lub bardziej niestabilnych relacji, śniący. śpij, skarbie, jutro wcześnie wstajesz.

• chcę jeszcze raz.
• jesteś środkiem lata.
• jesteś obwiedziony złotą linią za każdym razem, kiedy mnie dotykasz.