Kwestie związane z procedurami stanowiącymi sedno demokracji przedstawicielskiej, a więc głównie wyborami, niezwykle często stają się przedmiotem analiz o charakterze naukowym. Szczególnie dziś, pod koniec drugiej dekady XXI wieku, kiedy coraz większą popularność zyskują takie zjawiska, jak populizm czy postprawda, badania nad rosnącym wpływem różnych czynników na proces wyborczy wydają się mieć coraz większe znaczenie.
I nie przeszkadza w tym rosnąca popularność instytucji demokracji bezpośredniej, której przejawy można obserwować w coraz większej liczbie państw. Wprawdzie, w ciągu ostatnich kilku lat coraz szerzej komentowane były ogólnokrajowe referenda, w których obywatele różnych państw decydowali o ważnych dla nich kwestiach, a w wyniku masowych protestów społecznym żądaniom musiało ulec przynajmniej kilka legalnie wybranych rządów.
Jednak, wciąż to za pomocą instytucji demokracji reprezentacyjnej sprawowana jest władza w zdecydowanej większości państw europejskich. Zarówno na poziomie centralnym, jak i lokalnym, obywatele wybierają swoich przedstawicieli i oczekują, że ci w ich imieniu będą tę władzę wykonywać.
