W blasku obojętnych gwiazd

Piotr Natecki trzydziestoparoletni astrofizyk aspirujący do profesury budzi się sam w domu dzień po pogrzebie brata, ostatniego członka rodziny. W dodatku męczy go dziwny sen o tym, że na Ziemi został już tylko jeden człowiek.

• Mimo żałoby, Piotr postanawia niezwłocznie wrócić do pracy.
• Jego największym marzeniem jest dokończenie projektu, który może mieć realny wpływ na rozwój ludzkości.
• Tymczasem jego promotora i przyjaciół ogarnia zniechęcenie, a w jego mieszkaniu pojawia się dziwny gość.

• Przeleciał przez pokój gościnny i wbiegł do przedpokoju, gdy nagle coś spadło mu na twarz i zasłoniło oczy.
• Zaskoczony i przestraszony, wrzasnął i odruchowo przyłożył dłonie do oczodołów.
• Poczuł miękkie futerko.
• Chciał spróbować oderwać lub przynajmniej przesunąć zwierzaka, ale zahaczył o coś nogą i runął w bok.
• Nagle znów mógł widzieć.

Ta wizyta sprawi, że Piotr zupełnie inaczej spojrzy na wszystko, co było do tej pory dla niego ważne Szybko wrzucił na siebie koszulę i wciągnął spodnie. Lotopałanka, zniesmaczona niezdarnością właściciela, zeskoczyła z jego twarzy.

• Nic już nie dało się zrobić.
• Potężny łomot na pewno był słyszalny w całym bloku.
• Wieszak pękł, a wszystkie wiszące na nim ubrania spadły Piotrowi na głowę.
• Maciej Dynieski urodził się w 1991 roku, pracuje jako tester oprogramowania.

W sam raz, żeby mógł zobaczyć, że wpada w wieszak z ubraniami. Jest introwerty-kiem, a także fanem rugby, kotów i rosyjskiej literatury.

Przeświadczenie o tym, że tylko poprzez twórczość może, w choćby minimalny sposób, wpłynąć na innych, pchnęło go do pisarstwa. Uważa, że ludzkość należy nieustannie motywować do rozwoju, bo tylko dzięki nauce i wiedzy możemy spełniać marzenia.