W objęciach samotności

Czy nie byłoby pięknie móc wyłączyć wszystkie złe emocje? Osiemnastoletnia Dominika to dziewczyna z rozbitej rodziny.

• Od zawsze czuje się inna niż wszyscy, zagubiona i bardzo samotna.
• Nieustannie próbuje rozgryźć samą siebie i zrozumieć świat, który ją otacza.

• Pojawiają się myśli samobójcze, pierwsze samookaleczenia i stany depresyjne...
• Czy pragnienie autodestrukcji weźmie górę nad coraz bardziej wątłą chęcią życia?
• Co tak naprawdę siedzi w głowie dziewczyny, która nie potrafi uwolnić się od swoich demonów?

Bolesne życiowe doświadczenia sprawiają jednak, że zupełnie nie radzi sobie z emocjami, które uderzają w nią ze zdwojoną siłą. Odczuwałam samotność, bo wciąż nikt nie wiedział, z czym dokładnie się zmagam.

• Dążyłam do autodestrukcji.
• Coraz częściej w mojej głowie pojawiały się myśli samobójcze.

Potrzebowałam jedynie zrozumienia, ale nie robiłam nic, aby pomóc samej sobie. Odpychałam ludzi od siebie i uciekałam w alkohol, za co nienawidziłam się najbardziej, bo zachowywałam się jak on.

• Cięłam się częściej, piłam do utraty przytomności.

• Nadal wydaje mi się to wszystko żałosne, ale jednak to naga prawda.
• Samoocena spadła tak nisko, że już niżej nie mogła.
• Wyniszczałam się stopniowo, tak jak tego podświadomie chciałam.

Może to żałosne, ale to, co wtedy miałam w głowie, to jeden wielki chaos.