W szczelinach czasu. Intymnie o PRL-u

Naszym obozem rządzi ekonomia socjalistyczna. Coraz większa ilość stali przypada na głowę obywatela.

• Mój ojciec narzeka, że łeb mu pęka od tego ciężaru.
• Brakuje za to podstawowych rzeczy.
• Symbolem Peerelu staje się „spust surówki”.

• Kolejki ustawiają się po mięso, ale też po książki.
• Jest biednie, ale książkowo.

A także puste półki, nagie haki, naszyjniki z papieru toaletowego. Żeby zdobyć pieniądze na studia pracuję w Fabryce Pomocy Naukowych, potem w Zjednoczeniu Przemysłu Okuć, gdzie projektuję klucze i kłódki.

• Wychodzę za mąż na pierwszym roku studiów.

• Dorabiam, sprzedając swoje rysunki.
• Pozuję jako model fryzjerski.

Piszę pracę magisterską, rodzę dziecko, przez cztery lata siedzę w domu - tak głupio określa się darmową kobiecą harówkę. Pensja męża, który robi karierę naukową, nie wystarcza.

• Zaczynam pisać powieść.

• Taką notatkę znalazłam w dzienniku z tamtego czasu.
• To stąd wziął się tytuł.
• Krystyna Kofta

„Pracuję tylko w szczelinach czasu, gdy obiad gotowy, pranie się suszy, mieszkanie wysprzątane a dziecko śpi, wtedy siadam do pisania”.