Warszawskie pasaże

Techniki wypracowane w Paryżu do niczego nie przydadzą się nad Wisłą. Inny świat – zupełnie inny świat, inne powietrze, inne przebudzenia od śmierci do życia, odpadania od życia ku śmierci, przejścia inaczej tajemne.

• Nie mogę chodzić po tym mieście, mogę się tylko przemykać.

Ale coś przychodzi do mnie: w Parku Skaryszewskim, na Bliskiej, na Grochowskiej, coś nadciąga z krzaków przy Dworcu Wschodnim, wypluskuje ze ścieków i szpar w chodniku. To, co nadciąga, jest dawne i – najczęściej – straszne.

• To, co nadciąga – widzę i opisuję.
• To, co straszne – słyszę.
• Warszawskie pasaże wymagały innej formy niż Paryskie pasaże.
• Jeszcze bardziej skurczonej, przyduszonej.
• Formy nasiąkniętej milczeniem, jak skaryszewska ścieżka deszczówką.
• Krzysztof Rutkowski Księga Warszawy otwiera się przed Krzysztofem Rutkowskim w sposób zaskakujący.

• O Warszawie nikt jeszcze tak nie pisał.

Znaki najbardziej powszednie, codzienność ulic, domów, parków, przemawiają nieoczekiwanie jako syg­natury zdarzeń historycznych, które mogły się w tych miejscach wydarzyć, oraz zdarzeń kosmicznych, które wydarzają się w nich nieustannie.