Weronika zmienia zdanie

Pełna humoru, zazdrości, przedziwnych smaków i odrobinki czarów książka przeznaczona raczej dla kobiet. Przeczytanie jej nie przyniesie jednak ujmy mężczyznom.

• Weronika to bohaterka, która mówi językiem polskich singielek.
• Marzących jak ona o wielkiej miłości i barwnym, pełnym przygód życiu.
• Złoszczących się na nadopiekuńczą matkę i wypijających hektolitry czerwonego wina z przyjaciółką.
• Powieść Małgorzaty Maj przeczytałam w dwa deszczowe listopadowe wieczory.
• To idealne czytadło na poprawę nastroju.
• Lekkie, smaczne i dowcipne.
• Polecam!
• Magda Kuydowicz, dziennikarka TVN Style Długo czekałyśmy na polską Bridget Jones.

Przeciwnie, pomoże zrozumieć to, co niezrozumiałe: kobiety. Jeśli lubiłyście angielską singielkę z Londynu z dziennikiem pod pachą, pokochacie też Weronikę z Kołobrzegu, która waży przynajmniej tyle samo co Jones, ale jest jeszcze beznadziejniej niż ona zakochana, ma gorszego szefa-tyrana i bardziej zwariowaną przyjaciółkę wróżącą z fusów oraz wścibską matkę próbującą sterować jej życiem za pomocą tarota...

Wciągająca historia miłosna, smakowita intryga i dramat, a wszystko podszyte pokaźną dawką subtelnej erotyki. Gabriela Rapiej, redaktor prowadząca ofeminin.pl Weronika, dziennikarka lokalnej gazety, ma skłonności do tycia, puchatych kapci w kształcie kotów i związków ze zdrajcami bez serca i honoru.

• W tym samym dniu spotyka na ulicy niebieskookiego mężczyznę.
• Jej serce i wola zostaną wystawione na ciężką próbę.

Liżąc rany po wyjątkowym draniu, podejmuje decyzję, by raz na zawsze skończyć z facetami. Żorż, Feliks, Ewa oraz Marta grupa wsparcia, złożona z najbliższych członków rodziny i przyjaciół, sekunduje Weronice.

Jednak stawianie tarota, odczytywanie aury, dobre rady i jedzenie gołąbków to za mało, kiedy trzeba stanąć oko w oko z chorobą. Siedziała z podkulonymi nogami w kącie kanapy i jadła surowe ciasto w nadziei, że wraz z zaklejonymi ustami sklei złamane serce.

• W parę minut opróżniła miskę.
• Oblizała palce i sięgnęła po telefon.
• Córuś?
• To już koniec chlipnęła.
• Pozwól, że ja to ocenię opanowanym tonem sapera nad niewypałem odpowiedziała matka.

• Byliśmy w Błędnej Owcy.

No jak mówię, że koniec, to koniec. Błąd, cholera, mogliście do Królika, ładnie ci w niebieskim, chociaż w Owcy jest dobre światło.

• () To bez sensu, on mnie nie chce i już krótko zrelacjonowała spotkanie.
• Kiedy doszła do sceny pożegnania, rozbeczała się w głos.

To, że nie wsunął ci języka do ucha na pierwszej randce, o niczym nie świadczy. Mamuś, to nie była randka, tylko jakieś pieprzone służbowe spotkanie!

• Ewa Sasińska była w swoim żywiole.
• Niczego mi nie wsuwał i nie wsunie nigdy w nic!
• Mamuś szlochała.

Jak ma na imię, co robi, jak się nazywa? Imię, nazwisko, zawód.

• Inspektor Ewa na tropie.

• () Weronika właśnie przeglądała pudełka ze świątecznymi ozdobami i odgryzła głowę cukrowemu barankowi.
• Smakował kurzem.
• Wychowałam rozwielitkę.
• A teraz dokładnie, po kolei i z podziałem na role.
• (fragment powieści)

Jeerzyyy jest ortopedą, od kolan najbardziej, i jest cudowny.