Wiatrołomy

Niesamowita, powalająca, nadzwyczajna. Zachłysnęłam się ta powieścią jak spragniony w upał zimną wodą.

Opisy przyrody, zmieniającego się w zależności od pory roku lasu pozwoliły mi odpłynąć z tej przeładowanej technologią, nowoczesnością rzeczywistości w inny świat, którym rządzi natura i targające nią żywioły. Każde zdanie opisujące zmieniającą się przyrodę wprowadzało mnie w stan pewnej euforii i zarazem tęsknoty za tym „spokojem”, który ogrania przyrodę mimo ingerencji ludzi.

Pauksztę czytałam już wcześniej, ale dopiero teraz w pełni mnie zachwycił co pozwoliło na oderwanie się choć na chwilę od pogoni za czasem i codziennością. Jednocześnie wywołał we mnie tęsknotę za wsią, lasem i życiem, które tam wydaje mi się o wiele bardziej wartościowsze, bardziej sensowne.

• [KAROLKA, lubimyczytac.pl\ Przygodowe powieści Eugeniusza Paukszty to klasyka gatunku.

Wiatrołomy to nie tylko nazwa miejscowości, w której toczy się akcja książki, lecz również metaforyczne określenie ludzi, którzy, dotknięci kolejnym nieszczęściem, zbierają wszystkie siły, by podnieść się i nie poddać rozpaczy. Tacy właśnie są bohaterowie powieści Eugeniusza Paukszty - nieugięci, honorowi, naznaczeni przez wojenne doświadczenia.

• Wyjątkowym bohaterem tej powieści jest las - jego opisy nie mają sobie równych w polskiej literaturze.
• Zdaje się, że nagrzane słońcem jagody są tu na wyciągnięcie ręki.
• Szkoda, że wraz z Pauksztą odszedł ten sposób widzenia otaczającego nas świata.

Z właściwym sobie uniwersalizmem i wykorzystaniem wątku sensacyjnego oraz miłosnego, autor kreśli sylwetkę młodego leśniczego, który samotnie obejmując swą pierwszą placówkę, próbuje zdobyć przychylność tamtejszych mieszkańców i poradzić sobie z żywiołem przyrody. Eugeniusz Paukszta (1916-1979), prozaik, publicysta, autor ponad 30 książek: powieści współczesnych i historycznych, opowiadań, utworów dla młodzieży.

• Klasyk polskiej powieści przygodowej.
• Ściśle związany z Wielkopolską i Ziemiami Zachodnimi.

• Właśnie obejmuje nowo utworzone leśnictwo o nazwie Wiatrołomy.
• Dotąd była to ziemia niczyja, więc okoliczni mieszkańcy intensywnie to wykorzystywali.

[anonim, biblionetka.pl\ Paweł to młody leśniczy, tuż po szkole. Kłusownictwo, nielegalne polowania i wywózka drewna - zmagając się z likwidacją tych zjawisk leśniczy doświadcza wrogości okolicznych mieszkańców.

• Wielokrotnie bliski rezygnacji nie poddaje się jednak.
• Dzięki przychylności nielicznych mieszkańców znajduje w sobie siłę do dalszej walki.
• Opisy przyrody w wykonaniu Eugeniusza Paukszty to arcydzieło.

W sposób wyjątkowy pozwala doświadczyć czytelnikowi wspaniałego bogactwa leśnego życia - ze wszystkimi jego krajobrazami i dźwiękami. Mimo przeplatających się wątków sensacyjnych, kryminalnych niemal, można się przy tych opisach przyrody na prawdę zrelaksować, zwolnić oddech, zachwycić się opisywanym pięknem, którego w mieście nie sposób zaznać.

• Akcja powieści rozgrywa się w latach powojennych, w połowie ubiegłego wieku.
• Stanowi natomiast zbiór wielu uniwersalnych i ponadczasowych reguł.
• Wspaniała książka, naprawdę.
• Z całego serca polecam każdemu.
• I dumna jestem z tego, że taka literacka perełka zdobić będzie moją biblioteczkę.

[KAMILA, lubimyczytac.pl\ Trochę hemingwayowska w konstrukcji, szczególnie zakończenia, trochę kontrastująca ze stachurową „Siekierezadą”, a trochę, a może przede wszystkim, będąca poematem o lesie, który to las być może jest głównym bohaterem książki. Z tego punktu widzenia to proza niezwykła i odmienna, ciekawa, nawet porywająca.

Aha, i można dzięki niej zobaczyć, że świat (ustrój, społeczeństwo) się zmienia, ale ludzkie bytowanie zawsze w tych samych pragnieniach, dążeniach, lękach i uczuciach jest unurzane. I wtedy, i teraz, i za sto lat.

• [MARIO, lubimyczytac.pl\ Nota: cytowane powyżej opinie cytowane są we fragmentach i zostały poddane redakcji.
• Projekt okładki: Pola Augustynowicz.