Światy równoległe. Autobiografia subiektywna w sensie ścisłym

Celne spostrzeżenia, trafne oceny, żywe emocje autobiografia, którą trzeba przeczytać. Mojemu pokoleniu przyszło żyć w ciekawym, choć pokojowym momencie historycznym.

• Od kilku stuleci Polska nie przeżywała tak długiego okresu bez wojen czy choćby powstań.

Nawet upadek komunizmu odbył się bez rozlewu krwi, co mniej refleksyjnym politykom, publicystom i pisarzom nie pasuje do obrazu prawdziwego przełomu, któremu w naszej wcześniejszej historii zawsze towarzyszył łopot sztandarów, szczęk oręża i hekatomba. Tym razem Polacy okazali się mądrzy przed szkodą, choć to niebywałe osiągnięcie jest przez część elity politycznej i kulturalnej traktowane z lekceważeniem, by nie powiedzieć z pogardą.

• Żyliśmy w spokojnych czasach długo.
• Dziś nad Europą Wschodnią zbierają się chmury.
• Sen o stabilnej geopolityce prysł wraz z aneksją Krymu przez Rosję.
• Może na tym się skończy, a może nie.

• Warto zatem utrwalać czas miniony, choćby i w formie subiektywnych autobiografii.

Tym razem jednak będziemy po właściwej stronie, co nie oznacza, że nie ma powodu do zmartwień. Dla młodych aby mogli poznać klimat, poczuć tętno przeszłości i wyciągnąć z niej wnioski dla siebie, dla starych aby przypomnieli sobie szczenięce lata.

• (Fragment książki) Edmund Wnuk-Lipiński (ur.
• 4 maja 1944 roku w Suchej na Pomorzu) jest profesorem socjologii i autorem wielu prac z dziedziny socjologii polityki.
• Autor trylogii fantastyczno-socjologicznej Apostezjon oraz poświęconych socjologii: Świat międzyepoki.
• Globalizacja demokracja państwo narodowe (2004) oraz Socjologia życia publicznego (2005, 2008).
• Był założycielem i pierwszym dyrektorem Instytutu Studiów Politycznych PAN, a później rektorem Collegium Civitas.
• Był także uczestnikiem rozmów Okrągłego Stołu i doradcą Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego.
• Obecnie kieruje Instytutem Socjologii w CC.
• Mieszka w Warszawie.