Widma moich współczesnych

Stanisław Brzozowski Widma moich współczesnych Fikcyjne portrety satyryczne ISBN 978-83-288-7014-7 [*Od Wydawcy*. Lwów 1911\ Widma moich współczesnych były drukowane po raz pierwszy w Głosie Warszawskim w roku 1903 i 1904, skąd je przedrukowujemy bez zmiany.

• Stanisław Brzozowski Ur.
• 28 czerwca 1878 w Maziarni Zm.

Tak mówił Homunkulus cywilizacji współczesnej wizja zbiorowa Motto zastępujące przedmowę: Jeżeli zauważyć myślał Pécuchet że w komórce zarodkowej człowieka, nawet po jej zapłodnieniu, nie ma żadnych pierw... 30 kwietnia 1911 we Florencji Najważniejsze dzieła: Filozofia czynu (1903), Płomienie (1908), Legenda Młodej Polski.

• Studia o strukturze duszy kulturalnej (1910), Idee.

Wstęp do filozofii dojrzałości dziejowej (1910), Sam wśród ludzi (1911), Głosy wśród nocy. Studia nad przesileniem romantycznym kultury europejskiej (1912), Pamiętnik (1913), Widma moich współczesnych (1914), Książka o starej kobiecie (1914) Krytyk literacki, pisarz, publicysta, filozof, używał pseudonimu Adam Czepiel.

• Urodził się 28 VI 1878 w Maziarni koło Chełma w podupadłej rodzinie ziemiańskiej.

• Za udział w demonstracji przeciwko rosyjskim profesorom został na rok relegowany z uczelni.

W roku 1896 podjął studia na Wydziale Przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie wkrótce podjął również działalność polityczną. Wybrano go prezesem tajnej organizacji - Bratnia Pomoc, z kasy której podjął znaczną kwotę jako pożyczkę na leczenie ojca.

• Poskutkowało to wyrokiem sądu koleżeńskiego, na kilka lat zabraniającym mu działalności publicznej.

• Szantażowany podczas śledztwa, złożył obciążające dla wielu osób zeznania.
• W 1899 pod wpływem warunków więziennych zachorował na gruźlicę i wyjechał do sanatorium w Otwocku.
• Wiosną 1902 poślubił Antoninę Kolberg (bratanicę Oskara Kolberga), po czym przeniósł się do stolicy.
• Od 1902 publikował artykuły najpierw w "Przeglądzie Tygodniowym", później w "Głosie".

Wkrótce Brzozowski został aresztowany przez władze rosyjskie pod zarzutem przynależności do tajnego Towarzystwa Oświaty Ludowej. Sławę zyskał dzięki polemice z Sienkiewiczem o literaturze modernistycznej, następnie wdał się w ostrą dyskusję z Miriamem.

• W styczniu 1906 ze względów zdrowotnych wyjechał najpierw do Włoch, a następnie do Szwajcarii.

Nawracająca choroba zmusiła go w 1905 do wyjazdu do Zakopanego, a jesienią jeździł do Krakowa, Lwowa i Zakopanego z odczytami. Po krótkim pobycie w kraju i ostrym konflikcie z Narodową Demokracją zimą 1907 ponownie wyjechał do Włoch i osiedlił się we Florencji, gdzie poświęcił się pracy literackiej.

• Pisarz zaprzeczał tym pogłoskom, w jego obronie wystąpili publicznie m.in.

W kwietniu 1908 rosyjska prasa emigracyjna opublikowała listy współpracowników carskiej policji sporządzone przez agenta Ochrany, Bakaja, na których znalazło się nazwisko Brzozowskiego. Irzykowski i Limanowski, protestowali także: Żeromski, Orkan, Przybyszewski, Nałkowska.

• On sam odmówił przyjazdu do Polski na trzecie posiedzenie.
• Zafascynowany postacią kardynała Newmana nawrócił się w tym okresie na katolicyzm.
• Nękany oskarżeniami i licznymi operacjami zmarł 30 IV 1911 we Florencji, gdzie został pochowany.
• Dorobek literacki Brzozowskiego jest niezwykle obfity.

Powołano sąd obywatelski, ale nawet jego dwukrotne posiedzenie nie przyniosło definitywnego rozstrzygnięcia i nie oczyszczono Brzozowskiego z zarzutów. Obejmował pisma filozoficzne (których przewodnią ideą była praca), krytyczne, dotyczące historii literatury, w tym liczne teksty popularyzatorskie, artykuły o tematyce politycznej i kulturalnej, wreszcie powieści.

• Kupując książkę wspierasz fundację Nowoczesna Polska, która propaguje ideę wolnej kultury.
• Wolne Lektury to biblioteka internetowa, rozwijana pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej.

• Wszystkie dzieła są odpowiednio opracowane - opatrzone przypisami oraz motywami.

W jej zbiorach znajduje się kilka tysięcy utworów, w tym wiele lektur szkolnych zalecanych do użytku przez MEN, które trafiły już do domeny publicznej.