Historia, która dzieje się tu i teraz i w której jak w lustrze odbija się kawałek także naszego życia. Bohaterowie powieści wkraczają w dorosłość w roku 1980, który w zbiorowej świadomości Polaków zapisał się jako początek przełomu.
Tolek Tolak, monter konstrukcji stalowych, jest warszawiakiem, a dokładniej mieszkańcem Grochowa z dziada pradziada; Jurek Ratayec, politolog, jak wielu innych do Warszawy przyjechał na studia. Przypadek, a może los, sprawia, że ich ścieżki się krzyżują, i to w dramatycznych okolicznościach.
Spotykają się każdego grudnia, w rocznicę, czasem na tarasie widokowym Pałacu Kultury. Jakby z dachu miasta wszystko, co ważne, widać było inaczej.
Rodzi się między nimi specyficzna więź: rozumieją się wbrew wszystkim różnicom i odnajdują zawsze, kiedy mogą być sobie potrzebni. To pierwsze pokolenie, przed którym rok 1989, jak zwykło się uważać, otworzył nową szansę.
Czy im, Tolkowi i Jurkowi, się powiodło? Kim są i jacy są w roku 2010, kiedy już wiedzą, jak niewiele zostało przed nimi?
