Widzenie asyskie

W recepcji nikogo. Nie przeszedł żaden turysta.

• Wszyscy gdzieś zniknęli.
• Krzysztof siedział na krzesełku.

• To wszystko przez tę postać, to wszystko dla niej.
• I dzięki niej.
• - Jeden pokój mniej, Klaro...
• - powtórzył Krzysztof.
• Była tuż obok.
• Słońce znowu rozlało się po podłodze.
• - Nie martw się...
• - szeptała w cieniu.
• - Wszystko się ułoży.
• - Wiesz, czego by mi się chciało?
• - Zdanie przychodziło na świat powoli, słowo po słowie.
• - Mnie się czasem marzy nasza północ.
• Może by kiedyś wrócić?
• - A może?
• - Klara powtórzyła jak echo.
• - Jak będzie zupełnie źle?- Wrócisz ze mną?

W drzwiach wejściowych, zabierając blaski słońca, długim cieniem do stóp padała mu drobna postać.