Wielka podróż psim zaprzęgiem

Wybitne osiągnięcie Knuda Rasmussena, dzięki któremu zyskał status bohatera narodowego. Piąta Ekspedycja Thule (19211924): najdłuższa i najważniejsza podróż, jaką Rasmussen oraz dwójka Inuitów odbyli psimi zaprzęgami.

Przejechali dystans 18 000 km od Zatoki Hudsona, przez Przejście Północno-Zachodnie, Alaskę, aż po Czukotkę znajdującą się po zachodniej stronie Cieśniny Beringa. Podczas podróży Rasmussen odwiedzał wszystkie społeczności inuickie zamieszkujące wzdłuż północnych wybrzeży Ameryki oraz w głębi lądu, spisując ich mity i wierzenia oraz zbierając eksponaty etnograficzne dla Muzeum Narodowego w Kopenhadze.

Dzięki świetnej znajomości języka, a także wiedzy o zwyczajach Inuitów z Grenlandii, zyskał zaufanie rozmówców, zwłaszcza szamanów najbardziej szanowanych członków plemion. Wielka podróż psim zaprzęgiem od prawie stu lat bestseller w Danii to fascynująca opowieść o zachwycie innością kulturową i jej głębokim zrozumieniu.

Arktyka Rasmussena to nie lodowa pustynia ziejąca pustką i śmiercią, ale przestrzeń kipiąca życiem, posiadająca własną historię i kulturę, którym należy się szacunek. Knud Rasmussen, którego Inuici nazywali białym Eskimosem, wyróżnia się na tle pozostałych wielkich polarnych odkrywców swoją pasją etnologiczną i ogromnym szacunkiem, jakim obdarzał rdzennych mieszkańców Arktyki.

Dlatego nawet, gdy w swych wyprawach docierał w miejsca odwiedzane wcześniej przez Europejczyków, odkrywał rzeczy niezauważane przez poprzedników. To on otworzył dla nas Arktykę, to on wykazał jedność żyjących tam narodów z ich przenikającymi się mitami, wierzeniami i pieśniami.

• Ta książka to fascynujące podsumowanie najważniejszej z tych wypraw.
• Zazdroszczę czytelnikom, którzy mają ją w ręku po raz pierwszy.
• Mikołaj Golachowski Marzy wam się podróż saniami przez zaśnieżone pustkowia?

Albo nocleg w igloo, w którym leżycie zakutani w skóry, a szaman opowiada wam o życiu Inuitów? Knud Rasmussen miał to szczęście, że wkroczył w ten dzikie, pierwotne rejony, nim pożarła je nasza kultura emaliowanych garnków.

• Czytanie jego relacji jest jak pociąg w piękny, ale utracony już świat.
• Łapcie go, zanim zniknie zupełnie!

• Albo Beringia.
• Nie umiem nazwać tej obsesji sięgania wyobraźnią na północne krańce atlasów.
• Wiem natomiast, że stuletnia już relacja z podróży Knuda Rasmussena jest dla niej najlepszą pożywką.
• Oto klasyka literatury drogi.
• Skarb, a nie książka.
• Adam Robiński

Łukasz Długowski, Mikrowyprawy Nigdy nie potrafię nasycić się opowieściami z tamtych stron, litanią nazw geograficznych, z których każda z osobna wywołuje dreszcz emocji: Ziemia Baffina, Zatoka Hudsona, Przylądek Barrowa, Nome.