Witraż. W poszukiwaniu tożsamości. O dzieciach i sierotach wojennych

Autor był sierotą wojenną. Jedną z około 400 tysięcy innych, jemu podobnych.

• Kiedy się urodził?
• Data urodzenia została wybrana przez dom dziecka jako jedna z dwóch możliwych.
• Jak się nazywał?

Szczególność jego sieroctwa polegała na tym, że nie wiedział, kim jest – Polakiem czy Niemcem? W użyciu była wersja nazwiska, którą sam sobie poprawił, gdy nadarzyła się ku temu sposobność.

• W wieku 18 lat otrzymał poświadczoną sądownie metrykę, do której wymyślił wszystkie niezbędne dane.

Jego książka stanowi rzadki dokument codziennego życia ostatnich świadków tamtych czasów – sierot, dla których prawdziwym domem stały się domy dziecka wczesnego PRL. Jednocześnie Witraż… jest książką, która tworzy niezwykłą, wszechstronną panoramę wojennej historii dzieci.

• Michał Christian zaczął bowiem dociekać swojej tożsamości i szeroko zakrojone poszukiwania stały się częścią książki.
• Przedzierał się przez literaturę i archiwalia, docierał do wielu osób.

Poszukiwania prowadził wszędzie tam, gdzie w czasie wojny aresztowano, rozstrzeliwano i wywożono ludność polską. Tam, gdzie mogły rodzić się lub przebywać sieroty – w Lebensbornach, w niemieckich domach publicznych i obozach koncentracyjnych.

• W jednym ze śląskich Polenlagrów natrafił na „swój” ślad.
• Był to wąski, wysoki i kolorowy witraż zakończony gotyckim ostrołukiem.

• Poszedł tym tropem.
• Przez cztery lata poszukiwań wniknął w wojenną tragedię ludzi i niewyobrażalną gehennę dzieci.

Swoista pieczęć, która się odcisnęła w jego umyśle, gdy był maleńkim dzieckiem. Nasuwa się myśl, że to bardziej ich losy śledził, aniżeli szukał siebie.

• A jednak!
• Udało mu się odnaleźć ślady swoich korzeni.