Wojna totalna

Generał Erich Ludendorff (1865-1937) był jednym z czołowych niemieckich dowódców w czasie pierwszej wojny światowej, m.in. współautorem zwycięstwa nad Rosjanami pod Tannenbergiem w 1914 roku.

• W latach 1916-1918 jako generalny kwatermistrz armii niemieckiej koordynował wysiłek wojenny Rzeszy.

• Wspierał ruch narodowosocjalistyczny Adolfa Hitlera, m.in.
• podczas nieudanego puczu w Monachium w 1923 roku.

Po klęsce należał do krytyków Republiki Weimarskiej i upowszechniał legendę o zdradzieckim ciosie w plecy zadanym armii niemieckiej przez rewolucyjną lewicę. Jego książka Wojna totalna (Der Totale Krieg), wydana w 1935 roku, jest przede wszystkim dziełem politycznym, a nie podręcznikiem strategii wojskowej.

• Z tych powodów naród niemiecki i wszelkie aspekty życia społecznego powinny być podporządkowane potrzebom armii.
• Z kolei celem wojny jest pokonanie wroga wszelkimi dostępnymi metodami.

Ludendorff twierdzi, że wszystko jest wojną, a pokój stanowi jedynie krótki czas pomiędzy kolejnymi konfliktami zbrojnymi. Zadaniem Ludendorffa najlepszym sposobem na osiągnięcie zwycięstwa jest uderzenie w społeczeństwo przeciwnika, które osłabi jego armię.

• Autorem wstępu i opracowania książki jest prof.
• Grzegorz Kucharczyk, znawca dziejów Niemiec.

Tezy generała wpisywały się w agresywną politykę Hitlera, który po dojściu do władzy parł do kolejnej wojny o panowanie Niemiec nad światem.