Wściekłość traw

Najłatwiej obwiniać innych, najtrudniej wybaczyć sobie. Jak z patchworkowej wyszywanki przed czytelnikiem stopniowo odsłaniają się losy kilku osób.

• Wszyscy przed czymś uciekają albo za czymś gonią.
• Ich historie połączy mocną nicią Franciszek postać tajemnicza, inteligentna i nieszczęśliwa.
• Każdy z bohaterów postrzega go inaczej, rośnie w siłę małomiasteczkowa plotka...
• [...\ usiadła w trawie tak wysokiej, że nie było jej widać zupełnie.
• I on usiadł.
• Później leżeli.
• Pytała go o chmury, czy zna ich rodzaje.
• Mówił, że dla niego chmura jest chmurą.
• Z niektórych pada, z innych nie.
• Ot, cała filozofia chmur.
• [...\ Latały pszczoły i osy.
• Biedronki wędrowały po źdźbłach żółknących w skwarze.
• Zewsząd dobiegała nieznośna, chaotyczna i do bólu głośna muzyka świerszczy.
• Ptaki ześwirowały do reszty i darły się wniebogłosy.
• [...\ Włożył jej rękę pod bluzkę.
• Miała wrażenie, że po jej ciele pełza obrzydliwy zaskroniec.
• Potem jednak było to nawet przyjemne, ale broniła się.
• To bolało.
• Brzydziła się go i chciała go.
• To nie miał być on.
• To nie miał być on.
• Głośno westchnął jej do ucha.
• Wokół nich rozlewała się gorąca wściekłość traw.

Są w różnym wieku, mieszkają w tym samym miasteczku, a niektórzy w tym samym bloku.